η θεατρική μηχανή
παραστάσεις
εραστάς του θεάτρου
Νέα & Ανακοινώσεις
τι έγραψε ο τύπος
επικοινωνία
 
31 χρόνια Ερασιτεχνικό Θέατρο στην Καβάλα

31 χρόνια Ερασιτεχνικό Θέατρο στην Καβάλα

31 χρόνια Ερασιτεχνικό Θέατρο στην Καβάλα
Μια θεατρική διαδρομή από το 1977 ως το 2008

Από την Εισαγωγή:

Όταν ο Γιάννης Χλώρος με προσκάλεσε στην ιδέα του για ένα λεύκωμα αφιέρωμα στις ερασιτεχνικές παραστάσεις που ανέβηκαν στην πόλη μας, αναρωτήθηκα αν πρέπει να αναφέρεται κανείς σε γεγονότα όταν αυτά βρίσκονται σε εξέλιξη.

Αργότερα ανακάλυψα ότι είναι πραγματικά μεγάλη η ευθύνη να ανακαλέσεις στη μνήμη και να καταγράψεις με ακρίβεια τη ερασιτεχνική θεατρική δραστηριότητα τριάντα χρόνων. Οι ομάδες, τα έργα, τα πρόσωπα – συντελεστές, ηθοποιοί - όλα αυτά που συνθέτουν την συναρπαστική ιστορία του ερασιτεχνικού θεάτρου της πόλης μας.
Το λεύκωμα που κρατάτε στα χέρια σας προσπαθεί όσο είναι δυνατόν να τεκμηριώσει με κείμενα και φωτογραφίες τις θεατρικές στιγμές μέσα στο χρόνο.

Και δεν θα ήταν δυνατόν να πραγματοποιηθεί αν δεν είχαμε προγράμματα και φωτογραφίες από το προσωπικό μου αρχείο, αλλά και από τα αρχεία του Δημοσθένη Βαρδαβούλια, του Λευθέρη Κελβερίδη, της Έμυς Καμπουρίδου, του Δημήτρη Ντουμπουρίδη, της Χριστίνας Γλυφού, του Βασίλη Θεοδωρίδη, του Γιώργου Βουλουτίδη, του φωτογράφου Θόδωρου Παπαδόπουλου. Ένα μεγάλο ευχαριστώ.

Κλεοπάτρα Γ. Χαλβατζόγλου
Μέλος της Εταιρείας ΤΕΧΝΗΣ ΕΡΕΥΝΑ



Προσωπικές μνήμες – Στιγμές χαράς

Στις 25.11.1977 λίγους μόλις μήνες μετά την πρώτη ερασιτεχνική παράσταση του Θεατρικού Εργαστηρίου του ΣΦΓΤ, ο Αντώνης Κούφαλης, σκηνοθέτης των πρώτων εκείνων παραστάσεων, σημειώνει στο άρθρο του Θεατρικό Εργαστήρι – Χρονικό μιας αγωνίας «… όταν ξεκινήσαμε την προσπάθεια δεν τρέφαμε μήτε αυταπάτες, μήτε όνειρα. Δε δούλευε η διαίσθηση, όσο δούλευε η φύση και η πολυεδρικότητά της. Ξέραμε ότι θα έχουμε αντιδράσεις. Ωστόσο μείναμε και συνεχίσαμε. Κάνοντας πρόβες τα βράδυα στην παλιά αποθήκη του Δήμου, ανάμεσα σε σκόρπια αντικείμενα που τα μαζεύαμε ένα προς ένα, για να στήσουμε τον εσωτερικό χώρο της Αννας Φρανκ…. Σα σύστημα παραγωγής η ομάδα λειτουργεί απλά και γόνιμα. Λειτουργεί σ’ ένα είδος δισυπόστατης οργανικής. Τα άτομα υπάρχουν άρρηκτα σχεδόν σαν μέλη του «Θεατρικού Εργαστηριού» κινούμενα μαζί, ομαδικά σε πλήθος καθημερινών εκδηλώσεων. Συνεννοούνται, αλληλοεπικοινωνούν και λύνουν τις διαφορές τους με το κλίμα της διαλεκτικής….Η θεατρική οργάνωση του «Θ.Ε.» δεν ακολουθεί μια συγκεκριμένη μέθοδο, παρά τη βαθειά προσωπική αγάπη για το σύστημα Γκροτόφσκυ και Στανισλάβσκυ. Θάταν μεγάλη κουβέντα να πούμε ότι ακολουθάμε τις δομικές αρχές τους και μεγάλο αμάρτημα να παρεκκλίνουμε απ’ όσα θα ’χαμε αφομοιώσει. Οι σύγχρονες άλλωστε ομάδες κι ίσως περισσότερο οι ερασιτεχνικές ακολουθούν το – δύσβατο – μονοπάτι που οδηγεί στο λαϊκό θέατρο, όπου «λαϊκό» επισημαίνει ιδεολογικό και εκφραστικό υπόστρωμα ευρείας αποδοχής…»

Έτσι ξεκίνησαν όλα και έτσι πορεύονται στα τριάντα αυτά χρόνια όλες οι θεατρικές ερασιτεχνικές ομάδες που δημιουργήθηκαν στην πόλη.
Πρόβες στην Καπναποθήκη του Δήμου ή στο φουαγιέ του αμφιθεάτρου της Νομαρχίας ή στο θεατράκι της Στέγης ή στις αίθουσες του Πυθαγόρα ή σε υπόγεια σχολείων, ακόμη και στις αποθήκες της LORD. Ίδια και η αγωνία. Θα είναι το έργο ευρείας – λαϊκής - αποδοχής;

Στα 1977 δημιουργήθηκε το Θεατρικό Εργαστήρι στο Σύνδεσμο Φίλων Γραμμάτων και Τεχνών. Στην πρώτη του περίοδο οι πρόβες γινόταν στη Καπναποθήκη του Δήμου. Παραστάσεις στο Αμφιθέατρο του Διοικητηρίου και στο ΠΑΛΛΑΣ. Ρεπερτόριο με τις επιρροές της μεταπολίτευσης. Κατασκευή σκηνικών και κοστουμιών από τα μέλη του Εργαστηριού. Από τους γυμνασιόπαιδες που συμμετέχουν σ’ αυτή τη πρώτη περίοδο του ΘΕ κάποιοι ακολουθούν το επάγγελμα του ηθοποιού, Άκις Ασσατουριάν, Χρήστος Ευθυμίου, Στέλιος Παύλου, Δαμιανός Κωνσταντινίδης. Και στον Αντώνη Κούφαλη καταφεύγουμε σε κάθε αμφιβολία μας …

Στις αρχές της δεκαετίας του ’80 νέα μέλη αναζητούν μέσα από το Θεατρικό Εργαστήρι το δρόμο τους με τη βοήθεια νέων σκηνοθετών που φέρνουν στην Καβάλα νέες προτάσεις. Στα τέλη της δεκαετίας του ’90 διαμορφώνεται και το θεατράκι της Στέγης και το Θεατρικό Εργαστήρι έχει δικό του χώρο για πρόβες και παραστάσεις.

Το 1979 ιδρύεται η Θεατρική Λέσχη και παρουσιάζει την μοναδική της πρόταση με το Πρόβα του Γιώργου Αρμένη. Η παράσταση στο Φεστιβάλ Θεάτρου της Ιθάκης και κερδίζει το βραβείο καλύτερης παράστασης και πρώτου ανδρικού ρόλου, κρινόμενη από επιτροπή που συμμετέχει και ο Κάρολος Κουν. Ο Ανδρέας Νάτσιος και η Σοφία Καρακάντζα ακολουθούν σπουδές στο θέατρο.

Το 1985 το Δημοτικό Θέατρο Καβάλας ιδρύει το Ερασιτεχνικό του Τμήμα, με στόχο όπως διαβάζαμε … να φτιάξουμε ένα Θεσμό, που να ριζώσει στην πόλη μας, για τη δημιουργία όχι μόνο του αυριανού επαγγελματικού Δημοτικού Θεάτρου Καβάλας, από ανθρώπους που ζουν και αγαπούν αυτή τη πόλη, αλλά την εξάπλωση της θεατρικής δουλειάς στα σχολεία και στους χώρους δουλειάς της πόλης μας. Άμεση φιλοδοξία μας είναι να δημιουργήσουμε σε κάθε σχολειό μια θεατρική ομάδα… Το Δημοτικό Θέατρο έδωσε άλλες προοπτικές στο ερασιτεχνικό θέατρο. Στο τιμόνι του ο σκηνοθέτης Δημήτρης Ιωάννου. Επαγγελματίες συντελεστές διδάσκουν τους ερασιτέχνες ηθοποιούς. Παραστάσεις δίνονται σε νέους χώρους – δασάκι Παναγούδας, Πλατεία Μεχμέτ Αλή. Ρεπερτόριο πραγματικό σχολείο για τους συμμετέχοντες και τους θεατές. Βραβείο καλύτερης παράστασης, σκηνικών και κοστουμιών στο Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου της Ιθάκης το 1990 με το έργο του Μάξ Φρις Η σπασμένη στάμνα.

Στα 1988 στο Δημοτικό Θέατρο δημιουργείται και τη Παιδική Σκηνή όπου συμμετέχουν παιδιά μέχρι 15 χρονών. Την σκηνή αναλαμβάνει η Σοφία Καρακάντζα.

Ακριβείς στο στόχο τους για τη δημιουργία επαγγελματικού Δημοτικού Θεάτρου οι ερασιτέχνες ηθοποιοί πιέζουν για την αγορά από το Δήμο Καβάλας του ΠΑΛΛΑΣ το 1992 και για την ίδρυση του ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας το 1993.

Το 1999 ιδρύεται η αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΜΗΧΑΝΗ. Με τις οδηγίες του Δημήτρη Ντουμπουρίδη η ομάδα φιλοξενείται στο θεατράκι της Στέγης, στο Αμφιθέατρο του Διοικητηρίου και πρόσφατα σε αίθουσα του Πυθαγόρα. Μέχρι και σήμερα εργάζεται σε ελληνικό και ξένο ρεπερτόριο. Παραστάσεις της μετέχουν και βραβεύονται σε πανελλήνια Φεστιβάλ ερασιτεχνικού θεάτρου.

Το 2004 ιδρύεται η αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία ΤΕΧΝΗΣ ΕΡΕΥΝΑ. Πυρήνας παλιοί ερασιτέχνες ηθοποιοί που πρόσφατα στέγασαν τις αγωνίες τους στο υπόγειο του Πολυκλαδικού. Το ρεπερτόριο μέχρι σήμερα νέο-ελληνικό.

Παρ΄ όλη τη σωρευμένη εμπειρία σήμερα περισσότερο από ποτέ επίκαιρο είναι το κείμενο της Θεατρικής Επιτροπής του ΣΦΓΤ γραμμένο στα 1987 «…το Θέατρο πρώτα και κύρια επιζητεί την όσο το δυνατόν πληρέστερη κάλυψη των αναγκών του. Τους χώρους, τους τεχνικούς εξοπλισμούς, την μόνιμη θεατρική παιδεία. Να πάψει έτσι η ερασιτεχνική δημιουργία να είναι συνώνυμη της προχειρότητας και του λαϊκισμού…». Δυστυχώς στα σχέδια έμεινε η υπόγεια αίθουσα του Πυθαγόρα που θα στέγαζε ένα θεατράκι για τις ερασιτεχνικές σκηνές της πόλης.

Στη δεκαετία του ’90 και στα πλαίσια των Πανελληνίων Μαθητικών Καλλιτεχνικών Αγώνων θεατρικές ομάδες των σχολείων της πόλης παρουσίασαν τη δουλειά τους και πρώτευσαν στους τελικούς των Αγώνων.

Ελπίζουμε αύριο μια νέα ερασιτεχνική θεατρική ομάδα να εμφανισθεί και να στεγάσει τα όνειρα και τη δημιουργική διάθεση και άλλων διπλανών μας. Γιατί η ζωή δεν είναι παρά μόνο μικρές στιγμές δημιουργίας και χαράς που παίρνεις από αυτή.

Και τούτο το λεύκωμα που ξεφυλλίζετε τέτοιες μικρές στιγμές δημιουργίας καταγράφει. Ψάχνει τις σπίθες που θα ανάψουν στα μάτια όσων συμμετείχαν στις παραστάσεις. Και ίσως κατά βάθος αναζητά τον επαναπροσδιορισμό του σημαίνοντος και του σημαινόμενου σ’ αυτό που όλοι αναζητούμε…. Μια πραγματικά ενεργή ζωή σ’ αυτή τη πόλη.

Τιμή: 15 Ευρώ

Προμηθευτείτε το απο τα γραφεία της εφημερίδας Εβδόμη Δαμιανού 10, Καβάλα ή με το ταχυδρομείο (συν τα ταχυδρομικά τέλη), αποστέλλοντας fax στο 2510-834-566



Share on Facebook
 
a mediamax production