η θεατρική μηχανή
παραστάσεις
εραστάς του θεάτρου
Νέα & Ανακοινώσεις
τι έγραψε ο τύπος
επικοινωνία
 
ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΦΙΛΙΠΠΩΝ 2006: ΜΙΑ ΠΡΩΤΗ ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΦΙΛΙΠΠΩΝ 2006: ΜΙΑ ΠΡΩΤΗ ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΦΙΛΙΠΠΩΝ 2006: ΜΙΑ ΠΡΩΤΗ ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ

Φεστιβάλ Φιλίππων: Βρισκόμαστε ακριβώς στη μέση! Και νομίζω πως, σ’ αυτό το σημείο, καλό θα ήταν να κάναμε μια πρώτη αποτίμηση. Την επόμενη εβδομάδα θα παρουσιάσουμε και μια εκτίμηση για το τι μέλλει γενέσθαι στο δεύτερο μισό του φεστιβάλ: στις ήσυχες ημέρες του Αυγούστου.
Σάββατο 1η Ιουλίου και πρεμιέρα το Εθνικό Θέατρο με τις κατά Χατζάκη Θεσμοφοριάζουσες. “Η εισβολή του «μιαρού» άρρενος στον γυναικείο πληθυσμό που ιερουργεί, παίρνει στον Αριστοφάνη την μορφή κωμικού γεγονότος που μετέρχεται στοιχεία του άσεμνου, το σκωπτικού, του αθυρόστομου, για να μετατρέψει την τελετουργική ιστορία σε μια Φιέστα, όπου οι αλλεπάληλες μεταμφιέσεις συντελούνται σε δράσεις που υπακούουν στην τεχνική του θεάτρου εν θεάτρω, σε μια αποθέωση της μιμητικής πράξης και της μεταμορφωτικής διαδικασίας.” Έγραφε ο Σωτήρης Χατζάκης στο Σκηνοθετικό Σημείωμά του. Αλλά αυτό που εμείς είδαμε ξέφευγε κατά πολύ ακόμα και από την πιο ευφάνταστη φαντασία. Η άψογη σκηνοθεσία, τα όμορφα κοστούμια του Γιάννη Μετζικώφ, τα σκηνικά της Έρσης Δρίνη, η κίνηση, ο χορός, (Χορογραφία: Φρόσω Κορρού) οι πολύ καλές ερμηνείες, (Μνησίλοχος: Γιώργος Αρμένης, Ευριπίδης: Βασίλης Χαραλαμπόπουλος, Αγάθωνας: Αλέξανδρος Μυλωνάς, Κλεισθένης: Θέμις Πάνου) η καταπληκτική μουσική του Σταμάτη Κραουνάκη απογείωσαν το έργο, δίνοντας του νέα, φρέσκια και καθάρια μορφή. Εκπληκτική πρεμιέρα, εκπληκτική αρχή για το φεστιβάλ μας και βέβαια η επιλογή δικαίωσε τις προσδοκίες των ανθρώπων του ΔΗΠΕΘΕ. Και πως αλλιώς όταν μόλις πέρυσι, ο ίδιος σκηνοθέτης είχε παρουσιάσει την καλύτερη ανάγνωση των Βακχών που έχω δει ποτέ! (Σημείωση: Ούτε καν η καταρρακτώδης βροχή ήταν ικανή να κάμψει το ηθικό των θεατών, που μούσκεμα παρέμειναν καρφωμένοι στις θέσεις του, μέχρις ότου ο σκηνοθέτης της παράστασης να διακόψει ένα τέταρτο περίπου πριν από το τέλος).
Παρασκευή 7 Ιουλίου και ο Γιώργος Μιχαηλίδης παρουσιάζει άλλη μια πρεμιέρα: Ιφιγένεια εν Ταύροις. Την Τρίτη στην ιστορία του ΚΘΒΕ. Ο ίδιος έγραψε στο Σκηνοθετικό Σημείωμά του: “Είναι τραγωδία η Ιφιγένεια η εν Ταύροις; Το γεγονός πως έχει ευτυχισμένο τέλος — οι ήρωες σώζονται και επιστρέφουν στην πατρίδα τους — οδήγησε πολλούς μελετητές να ονομάσουν το έργο μελόδραμα, περιπέτεια, έργο που θα μπορούσε να έχει τη θέση σατυρικού δράματος όπως η Άλκηστη. Τα θεολογικά, όμως, προβλήματα που θέτει το έργο, η ερημία της ψυχής των ηρώων, σπαραγμένη από αμφιβολίες για το δίκαιο ή την ύπαρξη των θεών, η ανισορροπία ανάμεσα στο επέκεινα και στο εδώ, η απεγνωσμένη προσπάθεια των ανθρώπων να επιβιώσουν από παγίδες και καταστροφές χαρίζουν στην Ιφιγένεια τουλάχιστον μια τραγική αίσθηση.” Μεγάλος σκηνοθέτης ο Μιχαηλίδης κατόρθωσε να παρουσιάσει μια έντιμη δουλειά, χωρίς πολλές εξάρσεις, φιοριτούρες και στολίδια. Άλλωστε είναι γνωστό ότι ο καλός σκηνοθέτης τ’ αποφεύγει αυτά. Έχει πάντα οδηγό το κείμενο από το οποίο, λατρευτικά, δε ξεφεύγει ούτε κεραία. Αυτό έκανε και στην Ιφιγένεια οδηγώντας τους Μαρία Ναυπλιώτου (Ιφιγένεια), Νίκο Ψαρρά (Ορέστης), Οδυσσέα Σταμούλη (Πυλάδης), Κώστα Μπάση (Α’ Αγγελιοφόρος), Δημήτρη Καμπερίδη (Θόας), σ’ ένα καλό, έντιμο και χωρίς σκαμπανεβάσματα ταξίδι. Ικανοποιητικότατο!
Τετάρτη 12 Ιουλίου το θέατρο Προσκήνιο παρουσίασε το έργο Μια Νύχτα με τον Σαίξπηρ. Είναι, ίσως, η πρώτη φορά που οι ερμηνείες επισκίασαν το κείμενο. Εξηγούμαι: Η συρραφή τριών τραγωδιών και δυο κωμωδιών του μεγάλου δραματουργού στέφτηκαν από σχετική (όχι απόλυτη) αποτυχία. “Σκηνές από πέντε κορυφαία έργα του Σαίξπηρ συνενώνονται και δημιουργούν ένα ΕΡΩΤΙΚΟ γαϊτανάκι που με εντυπωσιακό τρόπο ξετυλίγουν τα δυο ξωτικά, ο Πουκ και ο Άριελ! Με κοινό θεματικό άξονα τον ΕΡΩΤΑ, τα πρωταγωνιστικά ζευγάρια από τα έργα του Σαίξπηρ, ΡΩΜΑΙΟΣ ΚΑΙ ΙΟΥΛΙΕΤΤΑ, ΜΑΚΒΕΘ, ΣΤΡΙΓΓΛΑ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΑΡΝΑΚΙ, ΟΘΕΛΛΟΣ, ΟΝΕΙΡΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΗΣ ΝΥΧΤΑΣ, παρουσιάζονται μέσα από τα πέντε αρχετυπικά επίπεδα εξέλιξης.” Μας πληροφορούσε ο σκηνοθέτης του έργου ο Αντώνης Καλογρίδης. Μόνο που κάπου σκοντάψαμε στη μίξη των έργων κι ένα απίστευτο συνονθύλευμα είδε τα φώτα της ράμπας. Παρ’ όλα αυτά αποζημιωθήκαμε από τις πολύ καλές ερμηνείες της Πέμης Ζούνη, της Χρύσας Ρώπα, του Στέλιου Μάινα, της Νατάσσας Καλογρίδη, του Ιερώνυμου Καλετσάνου και κορυφαίας όλων, της Καρυοφυλλιάς Καραμπέτη. Ρεσιτάλ ερμηνείας που έγινε ακόμα καλύτερο από την «έλλειψη» κειμένου. Εύγε!
Σάββατο 15 Ιουλίου μια απίστευτη μπόρα ματαίωσε την παράσταση, η οποία πραγματοποιήθηκε την επόμενη μέρα. Ο λόγος για τους Όρνιθες του Αριστοφάνη από το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας. Λίγο μας τάραξε ο σκηνοθέτης του έργου και Καλλιτεχνικός Διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας, Θέμης Μουμουλίδης με τις αμφιλεγόμενες δηλώσεις του περί του θεσμού των ΔΗΠΕΘΕ γενικότερα, αλλά μας αποζημίωσε η εκπληκτική παράσταση που ετοίμασε. Το λυρικό το έκανε λυρικότερο, το πλούσιο, πιο πλούσιο, τη φανταστική έμπνευση, ακόμα πιο φανταστική, τη θεαματική κωμωδία, ακόμα πιο θεαματική κωμωδία, «..μια κραυγή αγωνίας, με θέμα το ταξίδι, μια συνειδητή μετανάστευση ή ένα αναγκαίο ταξίδι , σε ένα άλλο κόσμο , που υπερβαίνει τη πραγματικότητα …» Και σύμμαχό του, εκτός από τις καλές ερμηνείες των πρωταγωνιστών του, Γιάννη Μπέζο και Φώτη Σπύρο, είχε τον εκπληκτικό χορό με μια αέναη, σχεδόν αέρινη κίνηση, το μέγα πρωταγωνιστή της βραδιάς και βέβαια την ιστορική μουσική του Χατζηδάκι και μάλιστα όλη την καντάτα κι όχι μέρος της. Ακόμα σιγοτραγουδώ «τίοτίξ τιοτίξ», ακόμα «βλέπω» τη ρυθμικότητα, την πλαστικότητα, τη χάρι των ανθρώπων του χορού, ακόμα «ακούω» εκείνα τα παιδιά με τις βελούδινες αισθαντικές και σύμφωνες φωνές. Υπέροχη παράσταση που, χωρίς να πολυξεφεύγει απ’ την καθιερωμένη, έδωσε νέα πνοή, φρέσκια πνοή σ’ ένα διαχρονικό κείμενο.
Οι καλές εκπλήξεις συνεχίστηκαν την Παρασκευή 21 Ιουλίου όπου το θέατρο του Νέου Κόσμου δια χειρός Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου μας έδωσε έναν άψογο Οθέλλο, έναν Οθέλλο που κινήθηκε σε απόλυτα μεταμοντέρνα πλαίσια. Ο σκηνοθέτης ήξερε πώς να κινηθεί σ’ αυτά, πώς να χρησιμοποιήσει την αφαίρεση ως πρόσθεση, πως το συμβολισμό (των σκηνικών, αλλά όχι μόνο), πως την κλοπή του λόγου και διάφορα άλλα θεατρολογικά κλισέ, τα οποία αν ξέρεις να τα χρησιμοποιείς σου απογειώνουν την παράσταση. Έτσι, λοιπόν, έγινε εκείνο το βράδυ της Παρασκευής. Αλλά όχι μόνον αυτό. Ο Θεοδωρόπουλος έκανε μια απόλυτα επιτυχημένη μίξη των προαναφερθέντων στοιχείων με το κείμενο του Σαίξπηρ (άλλωστε το είχε ξανακάνει με τον Εδουάρδο το Β, του Μάρλοου, εδώ στους Φιλίππους το 2001) σε μια άψογη σκηνοθεσία που έκανε χρήση όλων αυτών των μυστικών κωδίκων του θεάτρου, των οποίων φαίνεται να είναι άριστος γνώστης. Τον βοήθησαν τα μάλα οι ιθοποιοί του: ο πολύ καλός (παρά τις κάποιες εξάρσεις) Αιμίλιος Χειλάκης (Οθέλλος). Ο εκπληκτικός Γεράσιμος Γεννατάς (Ιάγος). Ο Λαέρτης Μαλκότσης (Ροδρίγος). Η Κόρα Καρβούνη (Αιμιλία) και η έκπληξη του φετινού καλοκαιριού, η κορυφαία Αθηνά Μαξίμου (Δυσδαιμόνα) σ’ ένα ρόλο τελείως ασυνήθιστο γι αυτήν, σ’ ένα τεράστιο ρόλο της διεθνούς δραματουργίας, που απέδωσε εκπληκτικά, εκρηκτικά και τόσο, μα τόσο διαφορετικά. Εύγε! Σε όλους! Αυτό είναι το καλό θέατρο!
Εν κατακλείδι, το πρόγραμμα που κατάρτισε και πρότεινε ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας, κ. Δημήτρης Ιωάννου, σύμφωνα με τις παραγωγές που είδαμε μέχρι τώρα, χαρακτηρίζεται ως πέραν του δέον ικανοποιητικό. Κατόρθωσε, ο εν λόγω, να «χωρέσει» μέσα σε δυο μήνες τις καλύτερες παραγωγές της φετινής σεζόν, τις πιο καλές και ποιοτικά και εμπορικά, με συνέπεια ο κόσμος να ανταποκριθεί με περισσό ζήλο στις προτάσεις αυτές και να ευδαιμονεί για πολλά χρόνια αργότερα, όταν οι θύμησες θα του ξαναφέρνουν στο νου κάποιες παραστάσεις που δε θα μπορέσει ποτέ να τις σβήσει ο χρόνος. Συγχαρητήρια!
(Την επόμενη εβδομάδα, το δεύτερο μισό του Φεστιβάλ, ενώ βρισκόμαστε εν αναμονή για δυο από τις καλύτερες παραγωγές για φέτος: Τους Πέρσες του Αισχύλου, δια χειρός Λυδίας Κονιόρδου και βέβαια την Αντιγόνη του Σοφοκλή σε σκηνοθεσία του πολύ Λευτέρη Βογιατζή!)

Share on Facebook
 
a mediamax production