η θεατρική μηχανή
παραστάσεις
εραστάς του θεάτρου
Νέα & Ανακοινώσεις
τι έγραψε ο τύπος
επικοινωνία
 
15. 2007 - 2008. Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα (ετοιμάζεται)

Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα | Θεατρική Παράσταση

Η Επόμενη Παραγωγή της Θεατρικής Μηχανής

Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα
του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα
(ετοιμάζεται)

10 - 18 Μαΐου 2008
στο θεατράκι του Δημοτικού Ωδείου

Συντελεστές
Συγγραφέας: Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα
Απόδοση: Νίκος Γκάτσος
Σκηνοθεσία: Γιάννης Κουκιάς
Σκηνικά – Κοστούμια: Χριστίνα Γλυφού
Δ/νση Σκηνής: Ελένη Κυρκασιάδου - Ρούλα Βουδουλάκη
Φροντιστήριο: Νίνα Σαββίδου - Ελένη Κυρκασιάδου
Φωτισμοί: Χρήστος Καρυάτης
Μουσική: Απόστολος Ξένης
Αφίσα: Μαρία Φουρτούνη
Πρόγραμμα: Μένη Κόκκινου & Δέσποινα Γιαρματζίδου
Φώτα – Ήχος: Παύλος Ξανθόπουλος
Φωτογραφίες Παράστασης: Φωτογραφικός Όμιλος Καβάλας
Κομμώσεις – Μακιγιάζ: Σχολές Ρένας Πολίτου Επιμέλεια Φωτεινή Φραγκίδου
Κατασκευή κουστουμιών : Δέσποινα Καγιάσα
Οργάνωση παραγωγής: Στέλλα Φουρναράκη
Δ/νση Παραγωγής: Δημήτρης Κεραμεύς – Ντουμπουρίδης

Διανομή με σειρά εμφάνισης
Δούλα: Ελένη Τσαρίδου
Πόνθια: Λίλη Κυπριώτου
Ζητιάνα: Τάνια Καραστεργίου
Μπερνάρντα: Ρένα Πολίτου
1η γυναίκα: Τάνια Καραστεργίου
2η γυναίκα: Ρούλα Βουδουλάκη
Προυντένθια: Στέλλα Φουρναράκη
Μαγδαλένα: Θάλεια Σιμοπούλου
Αμέλια: Άσπα Καρποζήλου
Μαρτύριο: Σταυρούλα Παναγιωτίδου
Ανγκούστιας: Άννα Κυρκιζιώτου
Αδέλα: Μένη Κόκκινου
Μαρία Χοσέφα: Δέσποινα Γιαρματζίδου

«Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα» είναι θεατρικό έργο του Ισπανού συγγραφέα και ποιητή Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα. Είναι το τελευταίο έργο που έγραψε ο Λόρκα, το 1936, και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1945. Μαζί με τη « Γέρμα» και το «Ματωμένο Γάμο» αποτελούν την τριλογία της «ισπανικής υπαίθρου» του συγγραφέα.
Το έργο περιγράφει τα γεγονότα κατά την περίοδο πένθους σε ένα σπίτι στην Ανδαλουσία. Μετά το θάνατο του δεύτερου συζύγου της, η Μπερνάρντα Άλμπα γίνεται τυραννική με τις πέντε κόρες της, που σπάνια είχαν οποιαδήποτε επαφή με το άλλο φύλλο. Επιβάλλει πένθος 8 χρόνων και τον εγκλεισμό τους μες το σπίτι. Η Ανγκούστιας, η μεγαλύτερη κόρη της Μπερνάρντα από τον πρώτο της γάμο, κληρονομεί την περιουσία του πατέρα της κι έτσι προσελκύει το ενδιαφέρον ενός μνηστήρα, του Πέπε Ρομάνο. Τον Πέπε όμως ποθούν κι η Αδέλα, η μικρότερη κόρη, που αρνείται να υποταχθεί στη μητέρα της και συνάπτει ερωτική σχέση μαζί του.
Το έργο επικεντρώνεται στα ζητήματα της καταπίεσης, του συμβιβασμού του πάθους και την επιρροή των ανδρών στις γυναίκες. Η τυραννία της Μπερνάρντα απέναντι στις κόρες της προμηνύει τη φύση του φασιστικού καθεστώτος του Φράνκο στην Ισπανία, λίγο αφού τελειώσει το έργο του ο Λόρκα.
Με το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα ο Ισπανός ποιητής Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα σφράγισε τον σύντομο κύκλο της θεατρικής του δημιουργίας, εγκαταλείποντας ένα έργο – προπομπό των θεατρικών του δυνατοτήτων, που έμελλε δυστυχώς να μείνουν αναξιοποίητες.
Διαποτισμένος από γνήσιο λυρικό πάθος, πρώτα αυθεντικός ποιητής στη ζωή και στην τέχνη και ύστερα θεατρίνος, ο Λόρκα αντιμετώπισε τη θεατρική έκφραση με καθαρά υποκειμενικά μέσα. Τα πρώτα του έργα βρίσκονται κοντύτερα στα μονοπάτια της ποίησης παρά στην αντικειμενικότητα της δραματικής σύνθεσης. Στη Γέρμα του, που αποτελεί στοιχειακό προσχέδιο της Μπερνάρντα Άλμπα κυριαρχεί ακόμα το συμβολικό ποιητικό στοιχείο, που είναι παράξενα δεμένο με τη ζωντανή ηθογραφία φτιάχνοντας ένα ειδικό κλίμα αφηρημένου και ελλειπτικού ποιητικού στοχασμού.
Η θεατρική πάντως ωριμότητα του Λόρκα δοκιμάζεται στο « Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα» . Εδώ εμφανίζεται με όρους αυτόνομα θεατρικούς το γνωστό συγκρουόμενο τρίπτυχο της ποιητικής του. Η πάλη ανάμεσα στο κορμί, τα φυσικά στοιχεία και τον κοινωνικό κώδικα. Στο έργο υπάρχει επίσης διάχυτη η ποιητική αντίληψη, τώρα όμως η ποίηση είναι περιορισμένη στο μυθικό φόντο, κι έχει στιγμιαίες αναλαμπές, ενώ σε πρώτο επίπεδο κυριαρχεί η σκληρότητα των δρώμενων. Η προσωπικότητα της χήρας Μπερνάρντα είναι πολυσύνθετο σύμβολο. Σημαίνει τη γυναίκα της Ισπανίας, τη γη της Ισπανίας, το κοινωνικό καθεστώς της και το ιστορικό στίγμα της. Περήφανη γυναίκα, αυτοελεγχόμενη, αδέκαστη, συμβατική, δυνατή. Οι πέντε κόρες της κλιμακώνουν ολόγυρα της την πορεία της γυναικείας σεξουαλικής καταπίεσης και κοινωνικής απομόνωσης από τη νεανική φαντασίωση και ελπίδα έως την ώριμη κυνικότητα, την παραίτηση και την ψυχική διαστροφή. Ακραία εκδήλωση της παραμόρφωσης αυτής αποτελεί η συμπεριφορά της Μαρτύριο, που η ψεύτικη καταγγελία της οδηγεί την νεαρή αδελφή της στην αυτοκτονία.
Το έργο κινείται σε δύο συναισθηματικά στρώματα και περιέχει διπλό ποιητικό κλίμα. Επιφανειακά έχουμε μια τεχνητή τάξη, μια αυστηρή ισορροπία που την υπαγορεύει ο φόβος και η πειθαρχία σε θεσμούς, ενώ βαθύτερα κουφοβράζουν ηφαίστεια. Ο μεγαλοδιάστατος ευφάνταστος αισθησιασμός γιγαντωμένος από την άγνοια της απομόνωσης βράζει άγρια ξεσπώντας κατά διαστήματα σε βίαιες και παράφρονες υστερικές συμπεριφορές.
Η αυταρχικότητα της, έμβλημα της κοινωνικής εξουσίας και δυνάστευσης βάζει φρένο στις εκρήξεις. Αναγκασμένη από τις γύρω συνθήκες και τον περήφανο χαρακτήρα της να τιθασεύσει το θηλυκό ποίμνιο του σπιτιού της, μετά τον θάνατο του άντρα της με την πυγμή, οδηγείται σε απολυταρχικές ακραίες πόζες που υποδηλώνουν και τη δικής της φυσική τραγωδία. Μόνο ένας ποιητής με τις ευαίσθητες λεπτεπίλεπτες ισορροπίες του Λόρκα θα μπορούσε να υφάνει με τόση αχνάδα και απειλή ταυτόχρονα, το κλίμα της αγωνιώδους αίσθησης της καταιγίδας που πλησιάζει, ακόμα και στις ειρηνικές σκηνές της ζωής αυτού του θλιβερού σπιτιού.
Ο λυρισμός των συμβόλων του Λόρκα κρατιέται σε τέλεια συνύπαρξη με το βίαιο ρεαλισμό της πλοκής, ολοκληρώνοντας θεματογραφικά και ποιητικά την τρισδιάστατη όψη της ψυχογραφίας των γυναικών της Ισπανίας, που σε γενικότερες προεκτάσεις μπορεί να είναι μια εκπληκτική έρευνα πάνω στο σκληρό παιχνίδι των κοινωνικών ταμπού και προκαταλήψεων που μόνο δυστυχία και μαρασμό προκαλούν στο μυαλό και στο κορμί των ανθρώπων.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΦΕΔΕΡΙΚΟ ΓΚΑΡΘΙΑ ΛΟΡΚΑ
Γεννήθηκε στο Φουέντε Βακέρος, το 1898. Ο πατέρας του ήταν αγρότης κι η μητέρα του δασκάλα πιάνου, προσφέροντας τα πρώτα μαθήματα και στον ίδιο τον Λόρκα. Φοίτησε σε σχολείο Ιησουϊτών στη Γρενάδα και μετά από πιέσεις του πατέρα του, γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Γρενάδα, την οποίαν όμως εγκατέλειψε σύντομα, για να ασχοληθεί με τη λογοτεχνία, τη μουσική και τη ζωγραφική. Το 1919, εγκαταστάθηκε στη Φοιτητική Κατοικία του Πανεπιστημίου της Μαδρίτης, που τότε λειτουργούσε ως ανοιχτό πανεπιστήμιο, πολιτιστικό κέντρο, της ισπανικής πρωτεύουσας. Εκεί συνάντησε τον Σαλβαδόρ Νταλί, τον σκηνοθέτη Λουίς Μπουνιουέλ, τον ποιητή Ραφαέλ Αλμπέρτι και τον Χιμένεθ. Την ίδια περίοδο συνέθεσε τα πρώτα του ποιήματα που κυκλοφόρησαν το 1921, με τίτλο Βιβλίο Ποιημάτων. Λίγο νωρίτερα, το 1918, είχε δημοσιεύσει το έργο Εντυπώσεις & Τοπία περιδιαβαίνοντας την Καστίλη. Το 1922, συνεργάστηκε με τον συνθέτη Μανουέλ ντε Φάγια στο Φεστιβάλ Λαϊκής Μουσικής, στη Γρενάδα. Στις παραδόσεις της λαϊκής και τσιγγάνικης μουσικής, πίστευε πως βρίσκει τη βάση των ποιητικών και πνευματικών του ενορμήσεων. Δημιούργημα του, εκείνη την εποχή, ήταν το Ποίημα Του Κάντε Χόντο, λαϊκό τραγούδι της Ανδαλουσίας, που τραγουδιέται από τσιγγάνους με συνοδεία κιθάρας και λίγο αργότερα, το 1924, ξεκίνησε να γράφει το Ρομανθέρο Χιτάνο, έργο που ολοκλήρωσε τελικά το 1927, σύνθεση 18 ποιημάτων με σταθερή στιχουργική μορφή, έκφραση μιας από τις αρχαιότερες μορφές ισπανικής ποίησης. Την ίδια περίοδο συνέθεσε και την Ωδή Στον Σαλβαντόρ Νταλί ενώ παράλληλα έγραψε το θεατρικό έργο Μαριάνα Πινέδα, που πρωτοπαρουσιάστηκε στη Βαρκελώνη, την ίδια χρονιά, σε σκηνογραφία Νταλί, σημειώνοντας επιτυχία. Τα έτη 1929-1930, αναζήτησε νέες πηγές έμπνευσης και ταξίδεψε στις ΗΠΑ και στην Κούβα. Οι εμπειρίες του στις Ηνωμένες Πολιτείες αξιοποιήθηκαν στο ποίημα Ένας Ποιητής Στη Νέα Υόρκη. Επέστρεψε στην Ισπανία το 1931 και συνέθεσε το Ντιβάνι Της Ταμαρίτ, ενώ παράλληλα δούλεψε και πάνω σε έργα για το κουκλοθέατρο. Εκεί έδειξε ξεκάθαρα πως επέλεγε ως κύρια ενασχόλησή του, τη συγγραφή θεατρικών και τα τρία τελευταία χρόνια της ζωής του ολοκλήρωσε τις κορυφαίες του δημιουργίες: Το Σπίτι Της Μπερνάρντα Άλμπα, Ματωμένος Γάμος, Γέρμα, Θρήνος Για Τον Ιγκνάθιο Σάντσεθ Μεχίας, τραγωδίες με θέμα τη κοινωνική καταπίεση κι έκδηλο το ανθρώπινο στοιχείο. Με την εγκαθίδρυση της Δημοκρατίας, οργάνωσε μία θεατρική ομάδα υπό την ονομασία La Barroca, η οποία με τη βοήθεια του Υπουργείου Παιδείας, έδωσε παραστάσεις κλασσικών έργων σε χώρους εργατών κι αγροτικές περιοχές. Το 1936 υποδέχθηκε τον Αλμπέρτι, καθώς επέστρεψε από τη Μόσχα. Συνέταξε μια διακήρυξη συγγραφέων κατά του φασισμού κι ξεκίνησε να γράφει μια σειρά θεατρικών σκηνών με μορφή επιθεώρησης, ωστόσο τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς, ξέσπασε ο ισπανικός εμφύλιος πόλεμος. Στις 19 Αυγούστου οι φασίστες Φρανκιστές, τον εκτέλεσαν στην περιοχή της Γρενάδα. Ο τάφος του δε βρέθηκε ποτέ ενώ ήταν τότε σε ηλικία 38 ετών.

Share on Facebook
 
a mediamax production