η θεατρική μηχανή
παραστάσεις
εραστάς του θεάτρου
Νέα & Ανακοινώσεις
τι έγραψε ο τύπος
επικοινωνία
 
ΑΝΑΦΟΡΕΣ ΣΤΟΝ ΤΥΠΟ
Σελίδα: 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12
Αρχίζει άραγε η ελευθερία με ένα άλμα στο κενό;
Θεατρικοί Μηχαν(η)σμοί που προβληματίζουν

Ποιο μπορεί να είναι το επιστέγασμα μιας μίζερης και καταπιεσμένης ζωής που ξοδεύεται στα χαμένα; Πως μπορεί ένα ανθρωπάκι να αποδείξει ότι έχει το κουράγιο να κερδίσει και να διαχειριστεί την προσωπική του ελευθερία; Μπορεί άραγε αυτή η ελευθερία να αρχίσει με ένα άλμα στο κενό; Είναι η αυτοχειρία κατακριτέα όταν δίνει τέλος σε μία νοσηρή μακροχρόνια κατάσταση; Όλα αυτά τα ερωτήματα γέννησε η νέα παραγωγή της Θεατρικής Μηχανής που έκανε την πρεμιέρα της το βράδυ της Παρασκευής στο αμφιθέατρο του διοικητηρίου. «Το φάντασμα του Ραμόν Νοβάρο» αποδείχθηκε τελικά αρκούντως πικρό, κυρίως για τον πρωταγωνιστή Αντωνάκη - Νίκο Σπυρέλη, ο οποίος στην τελευταία σκηνή κόβει με βίαιο τρόπο το γόρδιο δεσμό της ζωής του. Πηδώντας από το παράθυρο, κερδίζει το χαμένο παράδεισο και επιστρέφει στην αγκαλιά της μητέρας, προκειμένου να κερδίσει την αξιοπρέπεια που επί χρόνια στερούνταν.

Κωμικά δραματική ήταν όλη η ζωή του πρωταγωνιστή, ξοδεμένη στα χαμένα, σπαταλημένη στα στενά περιθώρια ενός σπιτιού κι ενός μαγαζιού, σημαδεμένη από ευσεβείς πόθους που ποτέ δεν υλοποιήθηκαν. Τη ζωή του Αντωνάκη, το κοινό έχει την ευκαιρία να τη γνωρίσει μέσω της αφήγησής του σε κάποιο φίλο και μέσω φλας μπακς που ενίοτε προκαλούν τη θυμηδία κι άλλοτε εξασφαλίζουν τη συμπόνια. Ο Αντωνάκης, το χωριατόπαιδο, που κατεβαίνει από τα πάτρια στην Αθήνα, μετατρέπεται σε οικότροφο - σώγαμπρο - φυλακισμένο για 42 χρόνια. Με μηδενική αξιοπρέπεια δέχεται την καθημερινή απαξίωση των πεθερικών, της συζύγου, της υπηρέτριας, εισπράττοντας ακατάπαυστες χειροδικίες.

Βιώνει μια ζωή στραγγιγμένη από αισθήματα και στερημένη από τη χαρά ενός παιδιού. Ο φόβος που κυριαρχεί δεν επιτρέπει στον Αντωνάκη να κάνει την προσωπική του επανάσταση και μόνο στο τέλος φτάνει η λύτρωση με ανορθόδοξο τρόπο. Με μία αυτοκτονία που μοιάζει να γίνεται η μοναδική λύση ενός ανυπόφορου γόρδιου δεσμού. Το άλμα του πρωταγωνιστή από το παράθυρο και ο θάνατός του φαντάζουν τη δεδομένη στιγμή ως η μοναδική ευκαιρία, ώστε ο Αντωνάκης επιτέλους να γευτεί την ελευθερία της προσωπικής επιλογής.

Δεν ήταν εύκολο το καθήκον που ανέλαβε ο Νίκος Σπυρέλης ενσαρκώνοντας τον Αντωνάκη, αφού ολόκληρο το έργο στηρίζεται στη δική του παρουσία. Μπορεί στο πρώτο μέρος να εξυπηρετείται από τη σκηνική συνύπαρξη με το φίλο Ανδρέα Ελαία, ωστόσο στο δεύτερο μέρος είναι κυριολεκτικά μόνος του. Κανένας άλλος από τους ρόλους της παράστασης «Το φάντασμα του Ραμόν Νοβάρο» δεν είναι επαρκής, προκειμένου να δώσει «ανάσες» στον πρωταγωνιστή. Για δύο περίπου ώρες ο Νίκος μετατρέπεται σ' ένα άβουλο ανθρωπάκι, που τρέμει ακόμη και τη σκιά του, φοβούμενο ότι θα φάει ξύλο από τους τύραννους της ζωής του.

ΤΑ ΟΝΤΑ ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΜΑΤΕΣΙ

Την ιδιάζουσα ψυχοσύνθεση των ηρώων του συγγραφέα Παύλου Μάτεσι, μπορούμε ίσως να την ερμηνεύσουμε διαβάζοντας το κείμενο που έγραψε το 1999 ο Ποιητής Γιάννης Βαρβέρης:

«Ο Μάτεσις ακεραιώνει τη μοίρα των ηρώων του εδώ. Αποδέχεται την κινούμενη άμμο του ανθρώπινου πεπρωμένου, τιμωρεί ή καθαγιάζει δια των ηρώων του, αλλά εδώ. Στο σημείο αυτό συναντάμε άλλη μια βασική συνιστώσα της τραγικής περιοχής: την αξιοπρέπεια απέναντι στον οποιονδήποτε κίνδυνο του βίου. Οι ήρωες του Μάτεσι περιάγονται σε κατάσταση αυτοπυρπόλησης, επειδή μέσα σ' έναν κόσμο και μια μοίρα ανέλπιδη, πέραν του καλού και του κακού, ψηφίζουν και τάσσονται υπέρ της αξιοπρέπειας τους. Και αξιοπρέπεια στην περίπτωση σημαίνει ανάστημα της πράξης, της οποιαδήποτε πράξης, που θα οδηγήσει στην ολοκλήρωση μιας κατακόρυφης, σαν λαιμητόμου, μοίρας.
Τα όντα του Μάτεσι κατασκευάζονται όλο και πιο συνειδητά πάνω στην τραγική βάση, έτσι ώστε να βαδίσουν, απ' την αρχή μέχρι την κατάληξη των έργων του, στη συντριβή τους. Η συντριβή τους είναι η επαλήθευση και αποθέωσή τους (ή και η θέωσή τους). Η τιμωρός μοίρα βρίσκεται μέσα στη φύση τους και τα καθοδηγεί προς την απαίσια έκβαση, που όμως γι' αυτά είναι αίσια, αφού θα καούν και θα λαμπρυνθούν μέσα στο τραγικό φως. Τα όντα αυτά είναι τετιμημένα: θα πάθουν για να μάθουν και έτσι θα δείξουν. Οι ροπές και οι φορές τους απολήγουν σε δείξεις. Θα συντριβούν, όχι ως όντα καταραμένα, αλλά ως ενθέως ή και θεόθεν τραγικά.

Απ' αυτή τη σκοπιά, εννοεί κανείς καθαρότερα ίσως το οιστρήλατο χιούμορ του συγγραφέα στις μη τραγικές περιπτώσεις. Τις διαχειρίζεται μ' ένα σύμμεικτο αίσθημα οίκτου και περιφρόνησης, θεωρώντας τες εκτός ουσιαστικού τραγικού παιγνίου. Τις εγκαταλείπει στην απλή δραματική τους περιοχή, την καθημερινή και αντικαταστατή, στην περιοχή που επιδέχεται ή και υπαγορεύει την ταπεινή κάθαρση, μέσα από το σκώμμα και τη λοιδορία. Το αίνιγμα του κόσμου το λύνουν μόνον οι παραβάτες, αυτοί που διαρρηγνύουν τον υμένα του φυσικού νόμου, αυτοί που αποστατούν, που στασιάζουν κατά της τυπικής ισορροπίας».



ΒΟΥΛΑ ΘΑΣΙΤΟΥ ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΗ (εφ. ΠΡΩΙΝΗ, 12/4/11)
12/04/2011
Μια τραγική κωμωδία ή μια κωμική τραγωδία;
«ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΡΑΜΟΝ ΝΟΒΑΡΟ» ΣΤΟ ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΝΟΜΑΡΧΙΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ «ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΜΗΧΑΝΗ»

Του Θανάση Σοφιανού
Το ιδιοφυές, όπως το χαρακτηρίζουν πολλοί, θεατρικό έργο του Παύλου Μάτεσι «Το φάντασμα του κυρίου Ραμόν Νοβάρο» ανεβαίνει στη σκηνή του αμφιθεάτρου της Νομαρχίας από την Παρασκευή, 17 Απριλίου και για δέκα μέρες, από τη «Θεατρική Μηχανή», με τον σκηνοθέτη, Δημήτρη Ντουμπουρίδη, να μας υπόσχεται πολλές εκπλήξεις.

Ο απόηχος του «La Nona» ηχεί ακόμα καλαίσθητα στα αυτιά των Καβαλιωτών θεατρόφιλων που είχαν την ευκαιρία να το παρακολουθήσουν πριν από μερικούς μήνες. Αυτή τη φορά η «Θεατρική Μηχανή» επανέρχεται δριμύτερη στο θεατρικό προσκήνιο της πόλης με το έργο του Παύλου Μάτεσι «Το φάντασμα του κυρίου Ραμόν Νοβάρο» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Ντουμπουρίδη. Το έργο θα ανέβει την Παρασκευή στις 21:00 στο αμφιθέατρο της Νομαρχίας και οι παραστάσεις θα διαρκέσουν μέχρι και τις 17 Απριλίου.

Η υπόθεση του έργου εκ πρώτης όψεως είναι κωμική, αλλά με μια δεύτερη ματιά, παρουσιάζει πολλά τραγικά στοιχεία. Κεντρικός ήρωας ο Αντωνάκης (Νίκος Σπυρέλης), ο οποίος παντρεύεται κακήν κακώς μια νεαρά (Ελευθερία Τσαρτσάρη)και ζει στο σπίτι της. Εκεί τα βάσανά του δεν έχουν τέλος, καθώς η σύζυγος, η πεθερά (Βιβή Ελευθεριάδου)και η ψυχοκόρη του σπιτιού (Ρένα Πολίτου)τον βρίζουν, τον κακομεταχειρίζονται και τον χτυπούν. Ο Αντωνάκης, σε μια στιγμή απουσίας της γυναίκας του, ξετυλίγει τον πόνο του στον φίλο του (Ανδρέα Ελαία) και αναπολεί το παρελθόν του μέσα από την τεχνική του flash back, ένα παρελθόν που δεν έχει καμία σχέση με το δύσμοιρο παρόν του. Το τέλος του είναι σχεδόν προδιαγεγραμμένο, καθώς του απομένει η έσχατη φυγή από το μαρτύριο, η αυτοκτονία. Παρ’ όλα αυτά, ο ήρωας μέχρι να καταλήξει σ’ αυτή τη λύση, βρίσκει προσωρινό καταφύγιο σε φαντάσματα του παρελθόντος, όπως είναι ο Ραμόν Νοβάρο, γόης της δεκαετίας του ’30 και «αντίπαλο δέος» του Έρολ Φλιν, από τον οποίο αντλεί θάρρος και παίρνει αισιόδοξες ανάσες. «Το έργο είναι βγαλμένο μέσα από τη ζωή, καθώς ο Μάτεσις είναι γνωστό ότι είναι ένας μαέστρος του λόγου, όπου με την μπαγκέτα του κινεί τα δικά του λογοτεχνικά νήματα, τόσο στο αμιγώς λογοτεχνικό του έργο, όσο και στο θέατρο», ανέφερε χθες ο σκηνοθέτης της παράστασης, Δημήτρης Ντουμπουρίδης, κατά τη συνέντευξη τύπου που παραχωρήθηκε στη Στέγη Φίλων Γραμμάτων και Τεχνών με αφορμή την παράσταση. Ένα επίσης σημαντικό σημείο είναι η δωρεάν παρακολούθηση της παράστασης από τους άνεργους, με την επίδειξη της κάρτας ανεργίας τους, απόδειξη ότι η τέχνη μπορεί από το πόστο της να συμβάλλει στην άμβλυνση της τραγικής οικονομικής κατάστασης που διέπει πολλούς συμπολίτες μας. Ευχάριστη νότα και η συμμετοχή του 6χρονου γιου του Δημήτρη Ντουμπουρίδη, Μάριου – Ευτύχιου Ντουμπουρίδη, ο οποίος υποδύεται ένα Αγγελάκι.
11/04/2011
ΠΥΡΕΤΩΔΕΙΣ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΕΣ ΤΗΣ ΘΕΑΤΡΙΚΗΣ ΜΗΧΑΝΗΣ ΚΑΒΑΛΑΣ
Το φάντασμα του κυρίου Ραμόν Νοβάρο, ετοιμάζεται να εμφανιστεί στους θεατρόφιλους


Οι πρόβες που έχουν αρχίσει από τον περασμένο Νοέμβριο στη Στέγη του Συνδέσμου Φίλων Γραμμάτων και Τεχνών Καβάλας με στόχο την πρεμιέρα που είναι προγραμματισμένη για την Παρασκευή 8 Απριλίου



Εντατικοποιούνται οι πρόβες για τη νέα παράσταση της Θεατρικής Μηχανής Καβάλας, «Το φάντασμα του κυρίου Ραμόν Νοβάρο», του Παύλου Μάτεσι, με τον διευθυντή της Θεατρικής Μηχανής Δημήτρης Ντουμπουρίδης, μιλώντας στην «Ε» να αναφέρει πως η 22η κατά σειρά παραγωγή του ιδρυθέντος το 1999 θιάσου θα κάνει πρεμιέρα την Παρασκευή 8 Απριλίου στο Αμφιθέατρο της Νομαρχίας, και θα παραμείνει εκεί ως και τις 17 Απριλίου, ημέρα Κυριακή.

Ο κ. Ντουμπουρίδης, έκανε λόγο για μια «δραματική κωμωδία» που αποτελείται από δύο μέρη. Στην αρχή του έργου, ο κεντρικός αντιήρωας του Αντωνάκης, βρίσκεται στο καθιστικό του σπιτιού του πίνοντας και να συζητώντας με ένα φίλο. Η γυναίκα του απουσιάζει, καθώς παραβρίσκεται στην ανακοίνωση της διαθήκης της μητέρας της, που πέθανε πρόσφατα. Σταδιακά, αποκαλύπτεται το μαρτύριο που βιώνει επί χρόνια ο Αντωνάκης. Η πεθερά του, η σύζυγός αλλά και η ψυχοκόρη του σπιτιού Θεώνη τον βρίζουν και τον κακομεταχειρίζονται. Καθώς ο πρωταγωνιστής αναπολεί το παρελθόν, ο θεατής μαθαίνει για τη ζωή του: Σε νεαρή ηλικία οι γονείς του τον φέρνουν στην πρωτεύουσα, για να προετοιμαστεί για τις εξετάσεις εισαγωγής στο Πανεπιστήμιο. Ζει οικότροφος σε μια οικογένεια, την κόρη της οποίας παντρεύεται. Δε γνωρίζει ποτέ τον έρωτα μονάχα το φόβο της θηριώδους πεθεράς, της ανέραστης συζύγου που αποδεικνύεται υιοθετημένη και της αυστηρής παρακόρης. Έχοντας παραιτηθεί από τη ζωή και την ανδρική του υπόσταση, τολμά να επαναστατήσει και να φερθεί όπως πραγματικά επιθυμεί μονάχα μια φορά. Αυτοκτονεί…

«Το φάντασμα του κυρίου Ραμόν Νοβάρο» εντάσσεται στην πρώιμη δημιουργική περίοδο του συγγραφέα. Είναι ίσως η πιο επιτυχημένη θεατρική σύνθεση της πρώτης αυτής φάσης και ανέβηκε για πρώτη φορά το 1973 στη «Νέα Σκηνή» του Εθνικού Θεάτρου.

Γυρνώντας στην τωρινή προσπάθεια της Θεατρικής Μηχανής, είναι μια από τις μεγάλες σε όγκο παραγωγές, αφού όπως ανέφερε ο κ. Ντουμπουρίδης η διανομή των ρόλων έχει μοιραστεί σε δεκατέσσερα άτομα: Κύριος Αντωνάκης – Νίκος Σπυρέλης, Φίλος του Αντωνάκη – Ανδρέας Ελαίας, Θεώνη – Ρένα Πολίτου, Παπάς – Δήμος Σιούλας, Κύριος Ραμόν Νοβάρο – Μίνος Ρακιντζής, Γιατρός – Μαριέλα Κωνσταντινίδου, Λοχίας – Κωνσταντίνος Αναγνώστου, Μητέρα του Αντωνάκη – Λιάνα Αντεδάκη, Πατέρας του Αντωνάκη – Παναγιώτης Παπάζογλου, Ναύτης – Δημήτρης Κουκιάς, Αγγελάκι – Μάριος Ευτύχιος Ντουμπουρίδης, Αρχάγγελος – Γλύκα Σαμουργκάση, Γυναίκα του Αντωνάκη – Ελευθερία Τσαρτσάρη, Πεθερά του Αντωνάκη – Βιβή Ελευθεριάδου, Πεθερός του Αντωνάκη – Χρήστος Βενέτης.

Μια πολυπρόσωπη ομάδα είναι και οι συντελεστές που πλαισιώνουν τους ηθοποιούς και τον κ. Ντουμπουρίδη, που έχει αναλάβει την σκηνοθεσία και τους φωτισμούς: Σκηνικά / Κοστούμια – Αντιγόνη Τσαφή, Video Art – Μάνος Μπατζόλης, Εικονολήπτης – Θόδωρος Ξυδάς, Διεύθυνση Σκηνής – Νίνα Σαββίδου, Οδηγός Σκηνής – Βιβή Θεοδωρίδου, Φροντιστήριο – Κωνσταντίνα Κατσάνη, Αφίσα / Πρόγραμμα – Κατερίνα Κελέσογλου, Πρωτότυπη Μουσική – Κωνσταντίνος Τσαφής, Ήχος – Παύλος Ξανθόπουλος, Μακιγιάζ – Φωτεινή Φραγκίδου, Δημόσιες Σχέσεις – Μαρία Κλωνάρη.

Ολοκληρώνοντας, ο κ. Ντουμπουρίδης, δεν παρέλειψε να ευχαριστήσει τον Σ.Φ.Γ.Τ. για την παραχώρηση της Στέγης, στην οποία έχουν πραγματοποιηθεί όλες οι πρόβες για την προετοιμασία της παράστασης.

Άγγελος ΚΑΛΟΓΡΗΑΣ

(angelos.kalogrias@gmail.com)
10/04/2011
Τα «φαντάσματα» της Θεατρικής Μηχανής
Μας περιμένουν επί σκηνής αμφιθέατρου για 10 παραστάσεις

Την 22η κατά σειρά παραγωγής της ετοίμασε η Θεατρική Μηχανή και περιμένει το κοινό από την Παρασκευή 8 Απριλίου έως την Κυριακή 17 του μηνός στο αμφιθέατρο του διοικητηρίου. Δέκα παραστάσεις θα προσφέρουν οι 15 ηθοποιοί κι άλλοι τόσοι συντελεστές της θεατρικής ομάδας, με μία παραγωγή που βρίθει φαντασμάτων. Ο σκηνοθέτης Δημήτρης Κεραμεύς Ντουμπουρίδης επέλεξε ένα έργο που το χαρακτήρισε ανθρώπινο, ένα κωμικό δράμα ή μία δραματική κωμωδία. Κεντρικός ήρωας είναι ο καταπιεσμένος και μίζερος Αντωνάκης, που τρώει ξύλο από τη γυναίκα του, την πεθερά του, ακόμη και την υπηρέτριά του. Ο Αντωνάκης συζητά με το φίλο του και αφηγείται τη ζωή των σαράντα τελευταίων ετών, που οπτικοποιημένη παρουσιάζεται επί σκηνής μέσω φλας μπακς.

Αρκετές είναι οι καινοτομίες αυτής της παραγωγής που επιχειρούνται από τη Θεατρική Μηχανή. Δεν πρόκειται μόνο για το video art και την πρωτότυπη μουσική που γράφτηκε. Πρόκειται και για ντεμπούτα φρέσκων ηθοποιών που συνεχίζουν την παράδοση των γονέων τους. Στα χνάρια του πατέρα Γιάννη Κουκιά θα βαδίσει ο γιος του Δημήτρης, ενώ κατόπιν διαπραγματεύσεων με το μπαμπά δέχθηκε να συμμετάσχει και ο 6χρονος Μάριος - Ευτύχιος Ντουμπουρίδης! Τρέμε δηλαδή πατέρα, αφού η νέα γενιά αναλαμβάνει τη σκυτάλη.

Ο κεντρικός ρόλος που ανέλαβε ο γνωστός Νίκος Σπυρέλης μοιάζει άκρως δύσκολος, διότι όλο σχεδόν το έργο στηρίζεται επάνω του. Ο Αντωνάκης χαρακτηρίστηκε από τον ηθοποιό ως ένας απόλυτα γήινος χαρακτήρας, που γίνεται το κανάλι ώστε να φτάσει στο κοινό ο ιδιόμορφος λόγος του συγγραφέα, γεμάτος με γλωσσικά λάθη τα οποία γίνονται επίτηδες. Οι δέκα παραστάσεις θ' αρχίζουν στις 21:00 και σε μία προσπάθεια εναρμόνισης της Θεατρικής Μηχανής με το κλίμα της οικονομικής ύφεσης, η είσοδος θα είναι ελεύθερη για τους άνεργους μέσω επίδειξης της σχετικής κάρτας ανεργίας.



Η ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ ΤΟΥ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΟΣ

«Το φάντασμα του κυρίου Ραμόν Νοβάρο», θεατρικό έργο που αποτελείται από δύο μέρη, εντάσσεται στην πρώιμη δημιουργική περίοδο του συγγραφέα Παύλου Μάτεσι και είναι ίσως η πιο επιτυχημένη θεατρική σύνθεση της πρώτης αυτής φάσης. Το συγκεκριμένο θεατρικό έργο εκδόθηκε από τον οίκο «Κέδρος» το 1973 κι επανεκδόθηκε από τον οίκο «Καστανιώτης» το 1997. Παραστάθηκε για πρώτη φορά στη «Νέα Σκηνή» του Εθνικού Θεάτρου στις 29 Μαρτίου 1973, σε σκηνοθεσία Κώστα Μπάκα, με σκηνικά και κοστούμια Διονύση Φωτόπουλου και με πρωταγωνιστή το Θύμιο Καρακατσάνη.

Η παράσταση ανέβηκε και από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος για τη σεζόν 1978 - 1979, σε σκηνοθεσία Παύλου Παναγόπουλου, με σκηνικά και κοστούμια Βαγγέλη Βρασιβανόπουλου. Στο πλαίσιο εαρινής περιοδείας από τις 11/3/1979 έως τις 12/5/1979 που πραγματοποίησε με το συγκεκριμένο έργο το «Θέατρο Θράκης», ως παράρτημα του ΚΘΒΕ, η παράσταση φιλοξενήθηκε στις 12 Μαΐου 1979 και στο θέατρο «Αριστοτέλειο» της Ελευθερούπολης. Μάλιστα στο φύλλο της ΠΡΩΙΝΗΣ με ημερομηνία 16/5/1979 φιλοξενείται κριτική του μετέπειτα θεατρικού συγγραφέα Αντώνη Κούφαλη, με τίτλο «Το φάντασμα ενός ακριτικού θεάτρου». Το έργο ανέβηκε επίσης από το Εθνικό Θέατρο το Μάρτη του 2003 στο θέατρο «Κάππα» σε σκηνοθεσία Διαγόρα Χρονόπουλου και με πρωταγωνιστές τους Μπέττυ Βαλάση, Νίκο Μπουσδούκο, Τάσο Περζικιανίδη, Ευαγγελία Σαμιωτάκη.



Η ΠΛΟΚΗ ΚΑΙ Ο ΘΙΑΣΟΣ

Στην αρχή του έργου, το κοινό θα συναντήσει τον κεντρικό αντιήρωα Αντωνάκη στο καθιστικό του σπιτιού του να πίνει και να συζητά με ένα φίλο. Η γυναίκα του απουσιάζει, καθώς παραβρίσκεται στην ανακοίνωση της διαθήκης της μητέρας της, που πέθανε πρόσφατα. Σταδιακά, αποκαλύπτεται το μαρτύριο που βιώνει επί χρόνια ο Αντωνάκης. Η πεθερά του, η σύζυγός αλλά και η ψυχοκόρη του σπιτιού Θεώνη τον βρίζουν και τον κακομεταχειρίζονται.

Καθώς ο πρωταγωνιστής αναπολεί το παρελθόν οι θεατές πληροφορούνται στοιχεία για τη ζωή του. Σε νεαρή ηλικία οι γονείς του τον φέρνουν στην πρωτεύουσα, για να προετοιμαστεί για τις εξετάσεις εισαγωγής στο Πανεπιστήμιο. Ζει οικότροφος σε μια οικογένεια, την κόρη της οποίας παντρεύεται. Δε γνωρίζει ποτέ τον έρωτα μονάχα το φόβο της θηριώδους πεθεράς, της ανέραστης συζύγου που αποδεικνύεται υιοθετημένη και της αυστηρής παρακόρης. Έχοντας παραιτηθεί από τη ζωή και την ανδρική του υπόσταση, τολμά να επαναστατήσει και να φερθεί όπως πραγματικά επιθυμεί μονάχα μια φορά. Τα υπόλοιπα καλείστε να τα ανακαλύψετε στη σκηνή του αμφιθεάτρου.


Συντελεστές
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Κεραμεύς Ντουμπουρίδης
Σκηνικά-Κοστούμια: Αντιγόνη Τσαφή
Video Art: Μάνος Μπατζόλης
Εικονολήπτης: Θεόδωρος Ξυδάς
Διεύθυνση Σκηνής: Νίνα Σαββίδου
Οδηγός Σκηνής: Βιβή Θεοδωρίδου
Φροντιστήριο: Κωνσταντίνα Κατσάνη
Αφίσα-Πρόγραμμα: Κατερίνα Κελέσογλου
Φωτισμοί: Δημήτρης Κεραμεύς Ντουμπουρίδης
Πρωτότυπη Μουσική: Κωνσταντίνος Τσαφής
Ήχος: Παύλος Ξανθόπουλος
Μακιγιάζ: Φωτεινή Φραγκίδου
Δημόσιες Σχέσεις: Μαρία Κλωνάρη

Διανομή
Κύριος Αντωνάκης: Νίκος Σπυρέλης
Φίλος του: Ανδρέας Ελαίας
Θεώνη: Ρένα Πολίτου
Ένας παπάς: Δήμος Σιούλας
Κύριος Ραμόν Νοβάρο: Μίνος Ρακιντζής
Μία γιατρός: Μ. Κωνσταντινίδου/Θ. Σιμοπούλου
Λοχίας: Κωνσταντίνος Αναγνώστου
Μητέρα του Αντωνάκη: Λιάνα Αντεδάκη
Πατέρας του: Παναγιώτης Παπάζογλου
Ναύτης: Δημήτρης Κουκιάς
Αγγελάκι: Μάριος - Ευτύχιος Ντουμπουρίδης
Αρχάγγελος: Γλύκα Σαμουργκάση
Γυναίκα του Αντωνάκη: Ελευθερία Τσαρτσάρη
Πεθερά του: Βιβή Ελευθεριάδου
Πεθερός του: Χρήστος Βενέτης



ΔΙΑ ΧΕΙΡΟΣ ΠΑΥΛΟΥ ΜΑΤΕΣΙ

Ο Παύλος Μάτεσις γεννήθηκε το 1933 στο χωριό Δίβρη, στην Πελοπόννησο. Μέχρι τα 19 του έζησε σε πολλές επαρχιακές πόλεις. Σπούδασε θέατρο (πτυχίο ηθοποιού), μουσική (πτυχίο βιολιού), ξένες γλώσσες (αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά). Δίδαξε υποκριτική (1863-64) στη σχολή Σταυράκου. Διετέλεσε βοηθός - δραματουργός στο Εθνικό Θέατρο, 1971-1973. Έμεινε στο Λονδίνο καθόλη τη διάρκεια του 1969. Έγραψε και σκηνοθέτησε 2 τηλεοπτικές σειρές (ΥΕΝΕΔ 1974-6) και έχει γράψει κείμενα για Floor Show.

Η πρώτη παρουσία του στα ελληνικά γράμματα ήταν το 1967 με το θεατρικό έργο "Η τελετή" (θέατρο Ν. Ιωνίας 1967 και Εθνικό Θέατρο 1969) Τα 11 από τα 13 θεατρικά έργα του είναι κυρίως παιγμένα από το Εθνικό Θέατρο. Το έργο του "Ενοικιάζεται φύλακας άγγελος" παίχτηκε στην Αθήνα και στο Βελιγράδι.

Βραβεία - Διακρίσεις: 1) Διάκριση στο διαγωνισμό μονόπρακτων του θεατρικού οργανισμού "12 Αυλαία" (1964) για το μονόπρακτο "Ο σταθμός", 2) Κρατικό βραβείο θεάτρου 1966 για το έργο "Η τελετή", 3) Έπαθλο "Κάρολος Κουν"-Πόλις των Αθηνών 1989 για το καλύτερο ελληνικό έργο της χρονιάς ("Περιποιητής φυτών"), 4) Βραβείο Ελληνόφωνων Κάτω Ιταλίας (1998) για το μυθιστόρημα του "Η μητέρα του σκύλου", 5) Μέγα Βραβείο Κριτικών θεάτρου έτους 2000, 6) Βραβείο Acerbi (2002) για το μυθιστόρημα "Η μητέρα του σκύλου".

ΒΟΥΛΑ ΘΑΣΙΤΟΥ - ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΗ (εφ. ΠΡΩΙΝΗ 7/4/11)
08/04/2011
"Το φάντασμα του κυρίου Ραμόν Νοβάρο"
Παρασκευή, 8. Απρίλιος 2011, 21:00

Η Θεατρική Μηχανή Καβάλας παρουσιάζει την παράσταση "Το φάντασμα του κυρίου Ραμόν Νοβάρο" του Παύλου Μάτεσι στο Αμφιθέατρο του Διοικητηρίου από τις 8 έως τις 17 Απριλίου στις 21.00.

Το φάντασμα του κυρίου Ραμόν Νοβάρο, θεατρικό έργο που αποτελείται από δύο μέρη, εντάσσεται στην πρώιμη δημιουργική περίοδο του συγγραφέα και είναι ίσως η πιο επιτυχημένη θεατρική σύνθεση της πρώτης αυτής φάσης. Παραστάθηκε για πρώτη φορά στη «Νέα Σκηνή» του Εθνικού Θεάτρου το 1973. Στην αρχή του έργου, την υπόθεση του οποίου παρουσιάζουμε σύντομα, βρίσκουμε τον κεντρικό αντιήρωα Αντωνάκη στο καθιστικό του σπιτιού του να πίνει και να συζητά με ένα φίλο. Η γυναίκα του απουσιάζει, καθώς παραβρίσκεται στην ανακοίνωση της διαθήκης της μητέρας της, που πέθανε πρόσφατα. Σταδιακά, αποκαλύπτεται το μαρτύριο που βιώνει επί χρόνια ο Αντωνάκης. Η πεθερά του, η σύζυγός αλλά και η ψυχοκόρη του σπιτιού Θεώνη τον βρίζουν και τον κακομεταχειρίζονται. Καθώς ο πρωταγωνιστής αναπολεί το παρελθόν πληροφορούμαστε για τη ζωή του: σε νεαρή ηλικία οι γονείς του τον φέρνουν στην πρωτεύουσα, για να προετοιμαστεί για τις εξετάσεις εισαγωγής στο Πανεπιστήμιο. Ζει οικότροφος σε μια οικογένεια, την κόρη της οποίας παντρεύεται. Δε γνωρίζει ποτέ τον έρωτα μονάχα το φόβο της θηριώδους πεθεράς, της ανέραστης συζύγου που αποδεικνύεται υιοθετημένη και της αυστηρής παρακόρης. Έχοντας παραιτηθεί από τη ζωή και την ανδρική του υπόσταση, τολμά να επαναστατήσει και να φερθεί όπως πραγματικά επιθυμεί μονάχα μια φορά. Και η συνέχεια... επί σκηνής!

Συντελεστές
Σκηνοθεσία Δημήτρης Κεραμεύς Ντουμπουρίδης
Σκηνικά-Κοστούμια Αντιγόνη Τσαφή
Video Art Μάνος Μπατζόλης
Εικονολήπτης Θεόδωρος Ξυδάς
Διεύθυνση Σκηνής Νίνα Σαββίδου
Οδηγός Σκηνής Βιβή Θεοδωρίδου
Φροντιστήριο Κωνσταντίνα Κατσάνη
Αφίσα-Πρόγραμμα Κατερίνα Κελέσογλου
Φωτισμοί Δημήτρης Κεραμεύς Ντουμπουρίδης
Πρωτότυπη Μουσική Κωνσταντίνος Τσαφής
Ήχος Παύλος Ξανθόπουλος
Μακιγιάζ Φωτεινή Φραγκίδου
Δημόσιες Σχέσεις Μαρία Κλωνάρη

Διανομή
Κύριος Αντωνάκης Νίκος Σπυρέλης
Φίλος του Ανδρέας Ελαίας
Θεώνη Ρένα Πολίτου
Ένας παπάς Δήμος Σιούλας
Κύριος Ραμόν Νοβάρο Μίνος Ρακιντζής
Μία γιατρός Μ. Κωνσταντινίδου/Θ. Σιμοπούλου
Λοχίας Κωνσταντίνος Αναγνώστου
Μητέρα του Αντωνάκη Λιάνα Αντεδάκη
Πατέρας του Παναγιώτης Παπάζογλου
Ναύτης Δημήτρης Κουκιάς
Αγγελάκι Μάριος – Ευτύχιος Ντουμπουρίδης
Αρχάγγελος Γλύκα Σαμουργκάση
Γυναίκα του Αντωνάκη Ελευθερία Τσαρτσάρη
Πεθερά του Βιβή Ελευθεριάδου
Πεθερός του Χρήστος Βενέτης

«Το Φάντασμα του κ. Ραμόν Νοβάρο» είναι μια επιστροφή στο οικείο και θα θέλαμε να βεβαιώσουμε τον κ. Μάτεσι πως τώρα αρχίζει την καριέρα του. Τώρα είναι ώριμος, γιατί τώρα είναι αυτάρκης. Έγραψε ένα έργο ιδιοφυές. Το περιεχόμενο τον ώθησε στη μορφή και η κατασκευή της φόρμας, είναι τόσο στέρεη, γιατί είναι τόσο παλιά και νόμιμη, όσο και απλή. Τα στοιχεία από τον κινηματογράφο, τα φλας - μπακ, η τεχνική της αιφνίδιας εισόδου του .παρελθόντος γελά το παρόν (Άρθουρ Μίλλερ "Θάνατος του εμποράκου"), οι λύσεις που νομιμοποιούν και καθαγιάζουν τη θεατρική σύμβαση (Θόρντον Γουάϊλντερ) έτσι, όπως στεγάζονται στο έργο του, δίνουν την εντύπωση πως και κείνα και τούτα είναι η κερδισμένη μάχη των μαστόρων του θεάτρου, υπόθεση της συντεχνίας, κοινό κτήμα, εργαλείο οικείο και σημαντικό, αναγνωρίσιμο… Αν θέλαμε να βρούμε ένα θεατρικό πρόγονο του κ. Μάτεσι θα αναφέραμε τον Ντε Φιλίππο. Αυτό το μείγμα νέο-ρεαλισμού, κριτικού ρεαλισμού και παιδικής θέρμης που διακρίνει κανένας στον Ιταλό συγγραφέα υπάρχει στα «Φαντάσματα»…

Κώστας Γεωργουσόπουλος
Θεατρολόγος, κριτικός θεάτρου
Εφημ. ΤΟ ΒΗΜΑ, 10-4-1973
Χώρος Εκδήλωσης : Αμφιθέατρο Διοικητηρίου

Kavalacity.net
05/04/2011
Σελίδα: 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12
 
a mediamax production