η θεατρική μηχανή
παραστάσεις
εραστάς του θεάτρου
Νέα & Ανακοινώσεις
τι έγραψε ο τύπος
επικοινωνία
 
ΑΝΑΦΟΡΕΣ ΣΤΟΝ ΤΥΠΟ
Σελίδα: 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12
Το πένθος ταιριάζει στην Μπερνάρντα Άλπμα
Η Θεατρική Μηχανή παρουσιάζει Λόρκα
Το πένθος ταιριάζει στην Μπερνάρντα Άλπμα

Eφ. ΠΡΩΙΝΗ 12/5/2008
«Σήμερα δεν σας μιλώ σα συγγραφέας ή ποιητής ή έστω σαν ένας απλός σπουδαστής του πλούσιου πανοράματος της ζωής του ανθρώπου, αλλά σαν ένας φλογερός γεμάτος πάθος οπαδός του θεάτρου της κοινωνικής ενέργειας.
Το θέατρο είναι ένα από τα περισσότερο εκφραστικά και ωφέλιμα όργανα για να οικοδομηθεί ένας έθνος. Είναι το βαρόμετρο του μεγαλείο του ή της παρακμής του. Ένα ξύπνιο θέατρο, καλά προσανατολισμένο σ’ όλους τους τομείς, από την τραγωδία ως το κωμειδύλλιο, μπορεί να μεταβάλει την ευαισθησία ενός λαού μέσα σε λίγα χρόνια.
Ένα διασπώμενο θέατρο με αδύνατα πέλματα αντί για φτερά, μπορεί να φτηνύνει και να αποκοιμίσει ένα ολόκληρο έθνος. Το θέατρο είναι το σχολείο των δακρύων και του γέλιου, είναι το ελεύθερο βήμα, όπου οι άνθρωποι μπορούν να απολυτρωθούν από μία τετριμμένη και διφορούμενη ηθική, όπου μέσα από ζώντα παραδείγματα, μπορούν να εξηγήσουν τους αιώνιους νόμους της καρδιάς και του νου του ανθρώπου.
Η τέχνη είναι λοιπόν το κατόρθωμα της ελευθερίας του ανθρώπου. Χωρίς αυτή, το φαινόμενο της ζωής θα ήταν μια νεκρή κίνηση. Χωρίς αυτή δεν θα υπήρχε το πανόραμα των αιώνιων νόμων της καρδιάς και του νου, η μοναδική λύτρωση, η μοναδική αθανασία των θνητών».
Τάφε έφη Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα. Απόσπασμα από την ομιλία του στους ηθοποιούς και τεχνικούς του Teatro Espanol λίγο πριν την πρεμιέρα του έργου του, το οποίο βρίσκεται στο πρόγραμμα της παράστασης «Το σπίτι της Μπερνάντα Άλμπα». Λόγια που αποδίδουν σε όλο τους το εύρος, το μεγαλείο του θεάτρου και της τεράστιας αξίας του. Και ο νοών, νοείτω.
15 κατά σειρά παραγωγή της Θεατρικής Μηχανής, που έκανε την πρεμιέρα της το βράδυ του Σαββάτου στο θεατράκι του Δημοτικού Ωδείου. Αν και αναγκάστηκα για μία ακόμη φορά να στριμωχτώ στα άβολα καθίσματα της συγκεκριμένης αίθουσας, ωστόσο οφείλω να ομολογήσω πως ο Λόρκα ταιριάζει στην ιδιοσυγκρασία μου. Όπως και το πένθος φαίνεται πως ταιριώζει στην Μπερνάντα Άλμπα.
Αφήνοντας στην άκρη «ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα», όπως το γεγονός ότι εδώ και χρόνια είμαι φανατική φίλη της Θεατρικής Μηχανής και του Δημήτρη Κεραμεύ Ντουμπουρίδη, πρέπει να αποδεχθώ το ορθό της επιλογής του συγκεκριμένου έργου. Πρέπει να αποδεχθώ την καλή σκηνοθετική δουλειά του Γιάννη Κουκιά και την προσπάθεια που κατέβαλε η θεατρική παρέα, προκειμένου να ετοιμάσει για το κοινό της Καβάλας μια αξιοσημείωτη παράσταση. Μια παράσταση που γι’ αλλού ξεκίνησε να φιλοξενηθεί κι αλλού κατέληξε. Εξ ανάγκης μας είπε ο Δημήτρης ότι υπήρξαν διαφοροποιήσεις, προφανώς στα σκηνικά της παράστασης. Αυτό όμως ελάχιστα ενοχλεί, για τον απλούστατο λόγο ότι τα κείμενα του Λόρκα δεν χρειάζονται σκηνικό περιβάλλον για να συγκλονίσουν. Είναι από μόνα τους τόσο δυνατά, τόσο ποιητικά, τόσο υπέροχα, που μαγεύουν τον θεατή και τον παίρνουν μαζί τους. Αυτό τουλάχιστον κατάφερε να κάνει με «Το σπίτι της Μπερνάντα Άλμπα» σε μένα.

ΥΜΝΕΙΤΕ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ
Ακόμη κι αν αλλάζουν οι εποχές, ακόμη κι αν εξελίσσονται οι κοινωνίες, ακόμη και αν μεταβάλλεται η νοοτροπία των ανθρώπων, ο έρωτας παραμένει εσαεί το κυρίαρχο στοιχείο της ζωής του. Πολύ περισσότερο όταν αυτός ο έρωτας είναι καταπιεσμένος και διανθίζεται από θανατηφόρες προεκτάσεις. Υπέροχος «ζωγράφος» της γυναικείας ψυχοσύνθεσης ο συγγραφέας, με το συγκεκριμένο έργο του ύμνησε την ζωογόνα δύναμη της ανθρώπινης ύπαρξης.
Στο σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα λοιπόν, το οποίο «στήθηκε» στην σκηνή του Δημοτικού Ωδείου για τις παραστάσεις της Θεατρικής Μηχανής, τα πάντα αλλάζουν μετά το θάνατο του πατέρα των κοριτσιών. Δεσπόζουσα φιγούρα η μαυροφορεμένη αυταρχική μητέρα Μπερνάρντα. Γαλουχημένη με τα σκληρά ήθη της εποχής, επιθυμεί να αποφύγει τα παντός είδους σχόλια και την κατακραυγή της κλειστής και συντηρητικής κοινωνίας. Έτσι επιλέγει ενσυνείδητα να θάψει ζωντανές τις πέντε κόρες της, κλείνοντας τες μέσα στο σπίτι προκειμένου να τηρήσουν ένα οκταετές πένθος.
Εκείνη τη χρονική στιγμή ωστόσο ο Πέπε Ρομάνο, το όμορφο παλικάρι της περιοχής, γίνεται το μήλον της έριδος όχι για μία αλλά για τρεις από τις κόρες. Αν και υπόσχεται γάμο στη μεγαλύτερη αδελφή, την Ανγκούστιας, τίποτα δεν τον εμποδίζει να συναντιέται κρυφά κι ερωτικά με τη μικρότερη και όμορφη Αδέλα. Μερίδιο στον έρωτα και στην καρδιά του Πέπε διεκδικεί κι άλλη μια κόρη της Μπερνάρντα, η Μαρτύριο. Κάπου εκεί τα πράγματα περιπλέκονται άσχημα.
Κάποια στιγμή και στην διάρκεια ενός εκ των νυχτοπερπατημάτων του Πέπε Ρομάνο στο σπίτι της Μπερνάρντα, η Μαρτύριο πνιγμένη από ζήλια για την αδελφή της Αδέλα, αποκαλύπτει όλα όσα συμβαίνουν εδώ και καιρό. Η Μπερνάρντα σοκαρισμένη, θέλοντας να βάλει ένα τέλος σ’ όλα αυτά, πυροβολεί τον Πέπε Ρομάνο. Η «πέτρα του σκανδάλου» μπορεί τελικά να σώζεται, αλλά η Μαρτύριο προκειμένου να εκδικηθεί την αδελφή της, ανακοινώνει ότι το παλικάρι είναι νεκρό. Η Αδέλα με θολωμένο το μυαλό της, κλειδώνεται στο δωμάτιο της και αυτοκτονεί. Ένα δραματικό φινάλε για μια κοπέλα, σε δύσκολες για τη γυναίκα ιστορικά εποχές.
Έστω κι αν σήμερα παρόμοιες καταστάσεις μπορεί να φαντάζουν παράλογες, επί ημερών Λόρκα σαφώς το κοινωνικό στάτους και οι ηθικές αξίες ήταν αρκούντως διαφορετικές. Εκείνος συνέγραψε ένα θεατρικό αριστούργημα και μας άφησε παρακαταθήκη έναν ύμνο στον έρωτα. Έναν ύμνο που μπορούμε να απολαύσουμε ακόμη και σήμερα, ασχέτως χρονολογίας. Την ίδια απόλαυση μπορούν να νιώσουν και όσοι καβαλιώτες θεατρόφιλοι αποφασίσουν να παρακολουθήσουν τη νέα παραγωγή της Θεατρικής Μηχανής μέχρι τις 18 Μαΐου.

ΟΣΑ ΜΟΥ ΕΜΕΙΝΑΝ
Κάπου εδώ θα πρέπει να αρχίσει η καθιερωμένη κριτική των συντελεστών της παράστασης, που είναι συνήθως και το δυσκολότερο σημείο. Οι ερασιτεχνικές παραστάσεις είναι το αποτέλεσμα ομαδικής και κοπιαστικής δουλειάς, γεμάτης μεράκι. Επειδή όμως υπάρχουν κομμάτια αυτού του παζλ που απομένουν βαθύτερα χαραγμένα και έλκουν το ιδιαίτερο ενδιαφέρον, αναγκαστικά θα τα ξεχωρίσω. Όχι για να τα αναδείξω εις βάρος των υπολοίπων. Απλά για να αποδώσω τα εύσημα εκεί που οφείλονται.
Σε πρώτο επίπεδο λοιπόν τα εύσημα ανήκουν στον σκηνοθέτη Γιάννη Κουκιά, για τον τρόπο που «συγκέντρωσε» και «διαχειρίστηκε» έναν γυναικείο θίασο, που μάλιστα είναι και πολυάριθμος. Είμαι κάτι περισσότερο από σίγουρη ότι η αποστολή του δεν θα ήταν ιδιαιτέρως εύκολη. Επόμενο επίπεδο και τα εύσημα στην Ρένα Πολίτου. Όντως δέσποζε επί σκηνής σε κάθε της έξοδο, αποδίδοντας την αυταρχική και απόλυτη στις απόψεις της Μπερνάντα Άλμπα. Μάλιστα σε κάποιες στιγμές, μου θύμισε ένα δικό μου αγαπημένο πρόσωπο που το έχω χάσει εδώ και χρόνια, με αποτέλεσμα να με συνεπαίρνει εντελώς. Επιπλέον θαυμάσιο σημείο της παράστασης, η μουσική απόδοση του τραγουδιού του Λόρκα. Σε μελοποίηση Γιάννη Κουκιά, ο Στέλιος Γιαντζακλίδης με την κιθάρα του και ο Χρήστος Σαγώνας με το ούτι του, προσέφεραν στην ακοή μου μια εξαίρετη εμπειρία.

Η ΣΥΝΗΘΙΣΜΕΝΗ ΜΟΥΡΜΟΥΡΑ
Φυσικά η κριτική μου δεν δύναται να εξιδανικεύσει απόλυτα την 15η παραγωγή της Θεατρικής Μηχανής. Σε ανάλογη περίπτωση οι αναγνώστες θα πίστευαν είτε ότι «γλύφω» τον φίλο μου τον Δημήτρη, είτε ότι έχω πάρει «μίζα» προκειμένου να διαφημίσω αποτελεσματικά την παράσταση. Τηρώντας επομένως ακριβοδίκαιη στάση οφείλω να παραδεχθώ ότι μικρολεπτομέρειες υπήρχαν, οι οποίες χωρούν βελτίωσης. Κάποια σαρδάμ για παράδειγμα σημειώθηκαν, κάποιες σκηνές έντασης ίσως και να προέκυψαν πιο κραυγαλέες από ότι θα έπρεπε. Ωστόσο είμαι σίγουρη πως τόσο ο σκηνοθέτης, όσο και ο διευθυντής παραγωγής έχουν τον τρόπο να καλύψουν τις όποιες αδυναμίες της πρεμιέρας.
Τέλος να εκφράσω την αγανάκτησή μου για το γεγονός ότι παρακολούθησα μία ακόμη παράσταση, βασανιζόμενη κυριολεκτικά το θεατράκι του Δημοτικού Ωδείου. Είναι μια επώδυνη διαδικασία, υπεύθυνη για το σωματικό πιάσιμο που αισθάνθηκα κατά την έξοδο. Οπότε τίθεται το ηθικό δίλημμα: Είναι καλύτερα να παρακολουθείς μια παράσταση στο κακόγουστο αμφιθέατρο της νομαρχίας, ή στο στενόχωρο ωδείο; Πουθενά, θα απαντήσω.
Το ιδανικό θα ήταν να υπήρχε μια αμιγώς θεατρική αίθουσα που θα βοηθούσε συντελεστές και θεατές να απολαμβάνουν την πνευματική μέθεξη και όχι να τραβούν των παθών τους τον τάραχο. Άντε με το καλό λοιπόν, να προχωρήσουν και να ολοκληρωθούν οι εργασίες στο δημοτικό θέατρο «Αντιγόνη Βαλάκου», μπας και καταφέρουμε έστω και στα τέλη του 2008 να παρακολουθήσουμε μια παράσταση όπως μας πρέπει. Σαν αξιοπρεπείς θεατές δηλαδή.

ΒΟΥΛΑ ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΗ

12/05/2008
Το Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα
Θεατρική Μηχανή Καβάλας: «Το Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα»

Παρασκευή 9 Μαϊου 2008

Το θεατρικό έργο του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, «Το σπίτι της Μπερνάρντα. Άλμπα», παρουσιάζει η Θεατρική Μηχανή Καβάλας, από αύριο Σάββατο 10 Μαΐου μέχρι την ερχόμενη Κυριακή 18 Μαΐου στην αίθουσα Γιάννης Παπαϊωάννου. Πρόκειται για τη δεύτερη κύρια παραγωγή της Θεατρικής Μηχανής μετά την παράσταση που ανέβασε το σχήμα τον περασμένο Φεβρουάριο, «Μικρά συζυγικά εγκλήματα.
Η παράσταση πλαισιώνεται από 13 γυναίκες στους πρώτους και δεύτερους ρόλους, σε σκηνοθεσία του Γιάννη Κουκιά και παραγωγή του Δημήτρη Κεραμέα - Ντουμπουρίδη.
Πρόκειται για ένα κλασσικό – ποιητικό έργο του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, το οποίο παραμένει σύγχρονο μέσα από τα μηνύματά του, τόνισε ο κ. Κουκιάς, στη διάρκεια συνέντευξης τύπου που παραχώρησαν χθες οι συντελεστές της παράστασης. «Φτάσαμε στο τέλος μια διαδρομής που κράτησε έξι μήνες με συνεχόμενες πρόβες, με μια ομάδα γυναικών που δούλεψε πολύ μέχρι το τελικό αποτέλεσμα», είπε συγκεκριμένα ο κ. Κουκιάς.
Όπως επεσήμανε ο κ. Κεραμεύς - Ντουμπουρίδης στη συνέχεια, οι συντελεστές της παράστασης, έχουν διοργανώσει και μια μικρή γιορτή για τους θεατές που θα παρακολουθήσουν την πρεμιέρα.
Η Υπόθεση
Το έργο περιγράφει τα γεγονότα κατά την περίοδο πένθους σε ένα σπίτι στην Ανδαλουσία. Μετά το θάνατο του δεύτερου συζύγου της, η Μπερνάρντα Άλμπα γίνεται τυραννική με τις πέντε κόρες της, που σπάνια είχαν οποιαδήποτε επαφή με το άλλο φύλλο. Επιβάλλει πένθος 8 χρόνων και τον εγκλεισμό τους μες το σπίτι. Η Ανγκούστιας, η μεγαλύτερη κόρη της Μπερνάρντα από τον πρώτο της γάμο, κληρονομεί την περιουσία του πατέρα της κι έτσι προσελκύει το ενδιαφέρον ενός μνηστήρα, του Πέπε Ρομάνο. Τον Πέπε όμως ποθούν κι η Αδέλα, η μικρότερη κόρη, που αρνείται να υποταχθεί στη μητέρα της και συνάπτει ερωτική σχέση μαζί του. Το έργο επικεντρώνεται στα ζητήματα της καταπίεσης, του συμβιβασμού του πάθους και την επιρροή των ανδρών στις γυναίκες. Οι παραστάσεις θα δίνονται μέχρι την ερχόμενη Κυριακή. Κάθε βράδυ στις 9.30
Συντελεστές
Συγγραφέας: Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα
Απόδοση: Νίκος Γκάτσος
Σκηνοθεσία: Γιάννης Κουκιάς
Σκηνικά – Κοστούμια: Χριστίνα Γλυφού
Δ/νση Σκηνής: Έλενα Κιρκασιάδου - Ρούλα Βουδουλάκη
Φροντιστήριο: Νίνα Σαββίδου - Έλενα Κιρκασιάδου
Φωτισμοί: Χρήστος Καρυάτης
Μουσική: Απόστολος Ξένης
Αφίσα: Μαρία Φουρτούνη
Πρόγραμμα: Μένη Κόκκινου & Δέσποινα Γιαρματζίδου
Φώτα: Έλενα Κιρκασιάδου
Ήχος: Παύλος Ξανθόπουλος
Φωτογραφίες Παράστασης: Φωτογραφικός Όμιλος Καβάλας
Κομμώσεις – Μακιγιάζ: Σχολές Ρένας Πολίτου Επιμέλεια Φωτεινή Φραγκίδου
Κατασκευή κουστουμιών : Δέσποινα Καγιάσα
Οργάνωση παραγωγής: Στέλλα Φουρναράκη
Δ/νση Παραγωγής: Δημήτρης Κεραμεύς – Ντουμπουρίδης
Διανομή με σειρά εμφάνισης
Δούλα: Ελένη Τσαρίδου
Πόνθια: Λίλη Κυπριώτου
Ζητιάνα: Τάνια Καραστεργίου
Μπερνάρντα: Ρένα Πολίτου
1η γυναίκα: Τάνια Καραστεργίου
2η γυναίκα: Ρούλα Βουδουλάκη
Προυντένθια: Στέλλα Φουρναράκη
Μαγδαλένα: Θάλεια Σιμοπούλου
Αμέλια: Άσπα Καρποζήλου
Μαρτύριο: Σταυρούλα Παναγιωτίδου
Ανγκούστιας: Άννα Κυρκιζιώτου
Αδέλα: Μένη Κόκκινου
Μαρία Χοσέφα: Δέσποινα Γιαρματζίδου

Πηγή: www.Kavalanet.gr
12/05/2008
"Γαλλικό θέατρο"

Θεατρική Μηχανή Καβάλας: τρεις βραδιές αφιερωμένες στο Γαλλικό θέατρο

Τετάρτη 16 Απριλίου 2008


Την Παρασκευή 18, το Σάββατο 19 & την Κυριακή 20 Απριλίου 2008, το φοιτητικό τμήμα της Θεατρικής Μηχανής θα παρουσιάσει στο κοινό της πόλης μια Σπουδή στο Γαλλικό Θέατρο με το έργο του Ζαν Κοκτώ «Θέατρο Τσέπης».
Οι παραστάσεις θα δοθούν στο Αμφιθέατρο Νομαρχίας (η οποία είναι και συνδιοργανώτρια) στις 9.00 μ.μ.
Περιγραφή
"Ιδού λοιπόν, θέατρο τσέπης. Με τον όρο "θέατρο τσέπης" δεν εννοούμε "θέατρο που το πάει βόλτα ο αναγνώστης στην τσέπη του", αλλά κατά κάποιο τρόπο ένα έλασσον θέατρο, ένα απλό πρόσχημα για να λάμψει ένα αστέρι από μια γωνία λιγότερο γνωστή.
Κατά παράκληση λοιπόν του εκδότη μου, επέτρεψα τη συγκέντρωση αυτών των κειμένων-προσχημάτων με το χαλαρό τους ύφος, γραμμένων γρήγορα για τον έναν ή τον άλλο καλλιτέχνη που επιθυμούσε να κρατά στην τσάντα του ένα μικρό έργο ευκολόπαικτο στο σανίδι, το λιμπρέτο ενός μπαλέτου ή μιας μιμικής των οποίων η πρώτη γραφή στην πραγματικότητα δεν υπήρξε παρά μια εικονική γραφή και που τη χορογραφία τους θα έπρεπε να την ξεχάσουμε". (Z.K.).
Δημοσιευμένα το 1955, τα κείμενα αυτά επιτρέπουν να διεισδύσουμε στην τόσο θελκτική προσωπικότητα του Zαν Kοκτώ (1889-1963): τον οίστρο του, το χιούμορ, τη λεπτή καλλιγραφία του πορτρέτου, το κλείσιμο του ματιού, την ταχύτητα του ύφους, την τρυφερή αγαλλίαση που προσφέρει η πένα του.
Ο Ζαν Κοκτώ γεννήθηκε τον Ιούλιο του 1889 στο Maison - Laffite της Μεσημβρινής Γαλλίας . Υπήρξε βασικά ποιητής, όμως δημιουργεί και αφήνει το προσωπικό του στίγμα στην τέχνη για περισσότερο από πενήντα χρόνια.
O Kοκτώ για περισσότερα από πενήντα χρόνια δεν θα πάψει να καταπλήσσει τους πάντες, αναπτύσσοντας τη μαγεία του στην ποίηση, στην πρόζα, στο θέατρο, στον κινηματογράφο, σε σχέδια και σε πίνακες.
Μισήθηκε στην εποχή του υπερβολικά, για να αφοπλίσει τους πάντες στη διάρκεια, μη ανταποδίδοντας ποτέ τα χτυπήματα. Μόνος εναντίον όλων, ένας γητευτής των καιρών, ελαφρός, γενναιόδωρος έως την εκμετάλλευση από ασήμαντους και σημαντικούς, μια ιδιόμορφη αγιότητα της αυτοκαταστροφής και των παθών, του οπίου και των σκανδάλων. Με απόλυτο πνεύμα πρωτοπορίας, προηγήθηκε της εποχής του για να αναγγείλει την επόμενη, εκφράζοντας τον διαρκή ηλεκτρισμό ενός γίγνεσθαι, ενός κύματος που συνέχεια ξεσπά μπροστά.
Υπήρξε ο μόνος Γάλλος διανοούμενος που παρόλα τα σκάνδαλα που συνόδευαν το όνομά του, γίνεται μέλος της συντηρητικής Γαλλικής Ακαδημίας και του απονέμεται το Γαλλικό Παράσημο της Τιμής.
Ο Κοκτώ μέχρι το τέλος της ζωής του τον Οκτώβρη του 1963, έχει ένα μοναδικό τρόπο να ταξιδεύει μέσα στην τρέλα να διακατέχεται από αυτήν, να τον συνεπαίρνει, να την φλερτάρει βίαια και ρομαντικά.

Kavalanet.gr

22/04/2008
"ΜΕΤΑ ΤΗ ΒΡΟΧΗ" ΑΠΟ ΤΗ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΜΗΧΑΝΗ
Εφημερίδα Εβδόμη Πολιτιστική Ατζέντα
Τετάρτη, 9 Απριλίου 2008

"ΜΕΤΑ ΤΗ ΒΡΟΧΗ" ΑΠΟ ΤΗ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΜΗΧΑΝΗ

11, 12 και 13 Απριλίου

Την Παρασκευή 11, το Σάββατο 12 και την Κυριακή 13 Απριλίου 2008, το φοιτητικό τμήμα της Θεατρικής Μηχανής θα παρουσιάσει στο κοινό της πόλης μια Σπουδή στο Ισπανικό Θέατρο με το έργο του Σέρτζι Μπελμπέλ "Μετά τη Βροχή". Οι παραστάσεις θα δοθούν στο Αμφιθέατρο Νομαρχίας (η οποία είναι και συνδιοργανώτρια) στις 9.00 μ.μ. Το εισιτήριο κοστίζει 3 ευρώ και όλα τα έσοδα θα διατεθούν στο Σύλλογο "Πνοή".


21/04/2008
θεατρικό φεστιβάλ
(29/02/2008)
Θεατρική Μηχανή: εκπροσωπεί την Καβάλα σε θεατρικό φεστιβάλ στη Θεσσαλονίκη

Με ανακοίνωση που εξέδωσε ο υπεύθυνος της θεατρικής ομάδας «Θεατρική Μηχανή» Δημήτρης Ντουμπουρίδης ευχαριστεί τον κόσμο για την ανταπόκριση του και ενημερώνει το κοινό της πόλης ότι η ομάδα με το έργο «Μικρά Συζυγικά Εγκλήματα» θα συμμετάσχει σε φεστιβάλ στην Θεσσαλονίκη. Πιο αναλυτικά η ανακοίνωση:
«Με την ευκαιρία της λήξης των παραστάσεων της Θεατρικής Μηχανής με το έργο «Μικρά Συζυγικά Εγκλήματα» του Ερίκ Εμμανουέλ Σμιτ θα ήθελα να ευχαριστήσω θερμά το κοινό της πόλης (όλους αυτούς που συρρέανε κάθε βράδυ στο Δημοτικό Ωδείο) που μας εμπιστεύτηκε, γι’ άλλη μια φορά, για τη ψυχαγωγία του.
Επίσης θερμές ευχαριστίες στον Πρόεδρο του δημοτικού Ωδείου Καβάλας, κ. Νίκο Κούτρα και κατ’ επέκταση στον κ. Δήμαρχο, για την παραχώρηση της αίθουσας «Γ. Παπαΐωάννου» καθώς και στους υπαλλήλους του Ωδείου που έκαναν τα πάντα για να μας διευκολύνουν, έτσι ώστε η συνεργασία μας να είναι άψογη.
Για τη συνέχεια, η Θεατρική Μηχανή έχει επιλεγεί να εκπροσωπήσει την πόλη μας σε Φεστιβάλ που θα πραγματοποιηθεί στη Θεσσαλονίκη τον Απρίλιο. Έτσι, την 1η Απριλίου 2008, η Θεατρική Μηχανή θα παρουσιάσει (και θα διαγωνιστεί με αυτό) τα «Μικρά Συζυγικά Εγκλήματα» στη Θεσσαλονίκη.» www.kavalanet.gr


21/04/2008
Σελίδα: 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12
 
a mediamax production